Posts tonen met het label wondertjes. Alle posts tonen
Posts tonen met het label wondertjes. Alle posts tonen

maandag 3 maart 2014

Fotodagboek dag 5

Terwijl de kindjes alweer een dag school achter de rug hebben en we dus het ritme weer terug hebben maar even de laatste foto plaatsen. Wat was het een fijne week!!! Afgesloten met een prachtig mooi weekend. Nu weer rust (ahum) ritme en regelmaat, ook wel weer fijn!


In het begin van de vakantie zagen we de narcisjes uitkomen, maandagochtend was er niks, 's avond toen ik uit m'n werk thuiskwam zag ik een knop en dinsdagochtend was het een bloem... fascinerend schouwspel vonden de prinzusjes en keken er met veel bewondering naar....
mooi!!

vrijdag 27 april 2012

Wondertje!!!

Op de vloer bij onze lieve zus en zwager is deze tekst te lezen... als de zon schijnt iig ;)


We hebben er weer een neefje bij!!! Wat bijzonder! Mijn zus is een rijke vrouw met 4 mannen in huis! Die word straks op handen gedragen zei hun verloskundige vandaag, en ik denk dat ze gelijk gaat krijgen!

Alles is goed met zusje en neefje en ook met paps en beide broers gaat het goed. Wel wat moe en de grote broers moeten best even wennen maar dat lijkt me niet meer dan normaal.  
Wat een groot wonder is het weer! Mijn ouders voor de 11de keer opa en oma geworden, al is het nu alleen oma die ze alle 11 kan knuffelen. Dat doet pijn en geeft een extra emotionele lading aan deze gebeurtenis. Maar maakt het absoluut niet minder mooi en wonderlijk! Juist niet misschien zelfs. Het verdriet van iemand missen en het wonder van nieuw leven, ze liggen zo dichtbij elkaar. Het is cliché misschien maar cliché's zijn er ook niet voor niets, want het is gewoon waar!

Vandaag ben ik met de trotse oma en onze prinzusjes even wezen knuffelen...



Wat weer een prachtig mannetje. Zo ontzettend zijn eigen koppie, en toch af en toe een herkenning.... Weer een ander koppie maar toch écht weer een broertje... ik heb het volgens mij al eens eerder gezegt maar wat is zo'n genenpakket toch een bijzonder iets... zoals dát in elkaar zit... ik word er stil van... Een wonder!

Onze meiden reageerden er geheel op hun eigen manier op. Het grote prinzusje was afwachtend, zelfs een beetje terughoudend. Even aaien deed ze heel snel met een blik op mij van kijk ik durf wel maar vind het een beetje eng...
Het kleine prinzusje stond steeds bij degene die het kleine mannetje vasthad, ze aaide over zijn hoofdje gaf hem kusjes en zei: "Hij is zó lief mamma"
Het grote prinzusje vond hem ook echt wel lief, maar heeft meer tijd nodig, volgende keer zal het vast al iets beter gaan. Ik vind het prima, laat het gewoon begaan, het komt wel en anders maar niet, het is geen verplichting om je neefje leuk te móéten vinden. Zij vermaakte zich ondertussen prima met zijn grote broers, en dat is ook heel wat waard!
En samen met mamma even kijken naar dat kleine manneke is toch ook best heel leuk


Okay, om het af te leren, een "paar" foto's:



Klein is 'ie he?

Nu al trek in een stukje fruit??

Rimpeltjes van het blijven plakken bij mams...
net n oud mannetje ;)

Lekker sabbelen op mamm's pink

Die oogjes van grote broer.... spreken boekdelen...

Tongetje  uitsteken naar oma??? of een poging tot een
eerste gesprekje....

oma met de drie broers!

Kleine prinzusje/nicht en grootste broer... vertroetelen

<3<3<3

Gebroeders H.

 Zo... en ik kan wel even doorgaan nog geloof ik... Maar ik beloof snel meer... over het kado bijvoorbeeld... want dat was een bijzondere... daar wijd ik graag nog een apart logje aan... nu eerst nagenieten met deze foto's!

zondag 14 augustus 2011

Wonderlijk genen-verhaal

Gister waren we bij (o)pa en (o)ma E (pappa en mamma van de stoere man). voor de verjaardag van (o)pa.
Op den duur kwamen zoals wel vaker op een verjaardag foto's tevoorschijn. De ene keer zijn het de albums van de kids, dit keer was het een envelop met een heleboel foto's door elkaar. Foto's van de opa en oma van onze (o)ma maar ook van de stoere man en zijn broer en zus, van alles door elkaar.

Ook een foto van (o)pa in zijn (iets) jonge(re) jaren. Het grote prinsesje zag het niet, het kleine prinsesje daarentegen zag het gelijk: "Da's opa!" Heel stellig was ze en ze had gelijk. Wonderlijk vond ik. Nog wonderlijker werd het toen er een foto tevoorschijn kwam van (o)ma als klein meisje... We lieten de foto aan ons kleine prinsesje zien en ze zei gelijk: "da's kleinprinsesje" (voor t blog veranderd in klein prinsesje, in het echt noemde ze uiteraard haar eigen naam )  Ze werd haast boos toen wij zeiden dat het oma was die we zagen op de foto...

Ze zeggen altijd dat het grote prinsesje op mij lijkt en dat het kleine prinsesje steeds meer op haar grote zus gaat lijken. Daar hebben ze ook echt wel gelijk in, wij zagen dat zelf ook. Tot we deze foto zagen. Hoe bijzonder gemaakt door de Grote Schepper zo'n genenpakket... Beetje van pap, beetje van mam, snufje opa en/of oma, vleugje andere opa en/of oma...

(o)pa maakte een foto van de originele foto van (o)ma en ik vond 'n foto van het kleine prinsesje in een bijna dezelfde pose...


Hoe bijzonder...