...Thuis...
We zijn er in deze week achter gekomen dat er toch heel wat meer schuilt in dit ene woordje dan we dachten... Iedereen heeft het misschien al wel gehoord of begrepen via andere berichtjes op het internet. Dat waren kleine en korte stukjes tekst...
De stoere man zei terecht dat het verstandig is het verhaal op te schrijven
typen want dat werkt voor mij vaak heel erg goed. Ik houd ook niet voor niets een blog bij, dat is voor mij mijn hoofd leegmaken zodat ik niet lig/zit/sta te malen en piekeren.
Juist ja.. thuis... Wij waren even weg van thuis, heerlijk een weekje genieten van elkaar, het weer, een andere omgeving en vooral: geen televisie, geen internet!
En wat was die week heerlijk! Daarover zeker meer in n volgend blog!
Zaterdag de 27ste (onze trouwdag ook nog es, de zevende alweer!!!!) gingen we weer terug, hoeveel we ook genoten op de camping, we hadden vreselijk veel zin om weer naar ons eigen huisje te gaan. Lekker relaxed alles beetje opruimen, lekker eten, kindjes douchen en op tijd naar bed (want op de camping was het elke dag laat aangezien ze bij elkaar op de kamer lagen...) en dan lekker onderuit op onze eigen bank, genieten van de tv, foto's kijken op de laptop, misschien al een eerste logje typen enzenz... Ons ideale idee van thuiskomen... Maar man dat liep even anders zeg!
Ik grapte nog toen we ons dorp inreden: "Ik zie ons huis! Hij staat er nog!" Dat is toch iets wat wel es door je hoofd gaat als je een langere tijd van huis bent..
Het kleine prinsesje was in de auto in slaap gevallen en sliep nog, ik opende de deur en het grote prinsesje liep met me mee naar binnen... Ik liep de kamer in en schoof de tv in een automatisme naar achteren, wat achteraf bekeken misschien niet echt handig was. Ook achteraf bekeken vond ik het best raar dat de tv naar voren stond... Het grote prinsesje liep gelijk door naar achter, ook iets waar je achteraf over nadenkt... waarom deed ze dat... Maar ze zei ineens: "He! het raam is open" Nou en dat kan dus niet... in ons schuurtje kan geen raam open... dus wij kijken en ja hoor... " Ja er is ingebroken" zei de stoere man... Wat klinkt zoiets dan angstig, vreemd en als een klap in je gezicht...
Wij keken natuurlijk gelijk om ons heen en ik zag gelijk dat onze laptop miste... weg! Met al onze foto's!! Oh mehn nee toch.... Gelijk politie gebeld terwijl de stoere man alvast wat tassen naar binnen bracht, tja je moet toch iets doen... Toen ik opgehangen had zei de stoere man: "Blij dat je laatst nog een up-date hebt gemaakt op de externe harde schijf" Waarop ik zei: "Maar waar is die eigenlijk?" Juist. Ook weg... Toen brak ik... Besefte me gelijk dat alle foto's weg waren... De geboorte van het kleine prinsesje en zoveel andere herinneringen allemaal zomaar weggehaald door 1 of andere onverlaat die niet snapt wat hij/zij aanricht.
De politie kwam,
Grissom de TR kwam, niets konden ze vinden of voor ons doen. Ja aangifte opstellen en verder niets...
Het maakte indruk op ons allemaal. Het grote prinsesje had moeite met slapen en wilde graag dat pappa alle kasten even inkeek of er niet iemand in zat... 's nachts kwam ze bij ons en mocht ze bij ons slapen (regel bij ons dat dat alleen bij hoge uitzondering mag... u snapt dat dit zo'n hoge uitzondering was), als we even weg gaan en weer terug komen loopt ze eerst naar de achterdeur om te zien of het raam nog heel is, en als we wat kwijt zijn zegt ze: "Mischien heeft die boze meneer/dief
de ene keer heet ie boze meneer en andere keer dief dat ook wel meegenomen"
De stoere man en ik sliepen de eerste nacht bijzonder slecht, steeds lagen we te malen en piekeren over hoe dit toch kon gebeuren en wat doen we de volgende keer anders enzenz.
Het kleine prinsesje was nog redelijk rustig, die snapte nog niet wat er was, wel dat er wat was trouwens, dat voelen ze haarfijn aan. Pappa en mamma zitten niet lekker in hun vel en dat merken ze echt wel! Ze is deze week ook 2 nachten wakker geworden, sliep wel gelijk weer na een knuffel en kus, tja en zeg maar of dat daar mee te maken had of niet...
Gelukkig kwamen we er in de loop van deze week achter dat er nog een heleboel foto's terug te halen zijn, de geboorte van onze kleine prinses staan nog op een harde schijf die bij mijn pappa is, en we hebben ook heel veel op de computer
die er nog wel is gelukkig staan. Al met al komen we erachter dat er uiteindelijk maar hele kleine stukjes echt weg zijn. Hele opluchting! De stoere man heeft wat aanpassingen in huis gedaan, voor onze veiligheid, altijd achteraf gedoe maar toch een fijn gevoel.
Tja en zo heel rustig aan beginnen we het gevoel te krijgen dat ons huis weer ons thuis is. Het idee dat er gewoon iemand aan je spullen heeft gezeten, rustig aan door je huis heeft gelopen en heeft gezocht naar dingen die hij/zij waardig vond om mee te nemen, niet denkend aan de waarde die het voor ons heeft... Hij/zij heeft gelukkig niets op de kop getroken alleen wat kabeltjes bij de tv eruit getrokken enz
Maar laten we positief blijven, het huis is er nog en het allerbelangrijkste: wij zijn er, gezond en wel, alle 4 en bij elkaar! Dat is wat ons deze week telkens bij een dip weer op de been hielp. We zijn dankbaar! We komen er wel, het is een week geleden en het voelt al zoveel beter dus we hebben er alle vertrouwen in.
Laten we hopen dat degene die dit gedaan heeft berouw krijgt en gaat beseffen wat hij/zij gedaan heeft. Ook al krijgen we de foto's en bestanden er niet mee terug het zou toch fijn zijn als hij/zij niet nog meer mensen zo bang maakt...
Ik kan het alleen maar hopen en ervoor bidden...