1 klein klaagblogje over 1 klein peutertje

Even ter inleiding:
>Wie wint... winnen is een rotwoord in deze, want het gaat niet om winnen of verliezen, dan weet u even dat ik dat heus wel weet ;)
>Ik moet het gewoon even kwijt... lang verhaal, leuk voor later, goed om nu even te spuien...Sorry voor mijn klaagzang, dapper als je het uitleest, maar voel je niet verplicht! ;)


Het dametje vond/vind het nodig om 's ochtends aan de ontbijttafel voornamelijk alleen maar te praten en iniminimuizenhapjes te eten. Dit had tot gevolg dat ze om kwart voor 8 met moeite het brood binnenhad (dat de stoere man om half 7 al voor haar had neergezet) én er waren al heel wat harde woorden gevallen en huilbuien voorbijgewaaid...
Dat ging niet meer... elke ochtend met mot beginnen is niet gezellig en nee ik bedoel er niet mee dat het altijd gezellig moet zijn 's ochtends, er zijn natuurlijk altijd ochtendhummetjes maar die moeten niet doorslaan zeg maar.
Goed, we bedachten een nieuwe regel. Zodra ik beneden kom (half uur nadat de stoere man met het kleine prinzusje naar beneden gaat) en ik zie dat haar brood nog lang niet op is zet ik de wekker op een kwartier. Dat kwartier heeft ze dan nog om dr brood op te eten. Als de wekker gaat en het broodje is nog niet op dan gaat ie in een zakje in de koelkast. Zodra we gaan koffiedrinken dan krijgt zij haar boterham weer voor zich, eerder dan dat die op is komen er geen koekjes of snoepjes op tafel, niet voor haar dan... voor mij en anderen die eventueel aanwezig zijn op dat moment wel! Simpel.

Het werkt prima... bijna te goed... Je zou denken dat ze zodra ze ziet dat ik een koekje bij de koffie pak ze wel erg baalt....niets is minder waar: ze zag me een koek eten maar nam uitgebreid de tijd haar broodje op te eten, ze zei verder niks.
Een uur(!) later zegt ze: "ik heb mn broodje al op" (let u vooral ook even op dat woordje "al" ugh) (bedenk hierbij ook een triomfantelijke en trotse blik... een prestatie van formaat vind ze het zelf...)
En daar kwam achteraan: "Ik wil nu wel een ontbijtkoek, want jij had er net ook eentje zag ik" (ja volzinnen ja... steeds vaker).......

Dan vraag ik me af... wie houd wie voor de gek... Werkt de nieuwe regel? Of heeft madam nog steeds de touwtjes in handen.... Mijn gevoel zegt nl dat laatste... maar aan de andere kant, het gebeurt nu wel zoals ik dat zeg... Misschien moet ik er wel aan wennen dat dit meisje gewoon stoicijns is en zich totaal niks van iemand wat aantrekt... ze houd zich aan de regels als het echt niet anders kan, als ze ook maar 1 kans krijgt gaat ze door het lint en krijst ze de boel bij elkaar dat ze het niet leuk vind....

Oh en denkt u dat de mot nu voorbij is 's ochtends? Nope! Not! Niente! Nein! Nee dus...
Ze zoekt wel andere punten om mot te krijgen...
Kleren aantrekken duurt eeuwen, ze gaat staan huilen als het niet lukt terwijl we, ik denk inmiddels al wel duizend keer, hebben gezegt dat ze dan gewoon moet vragen.... maar nee mevrouw zet een keel op en denkt dat haar bedienden dan gelijk naast haar staan en haar in de watten leggen... (ik ben van mening dat ze best al veel zelf kan met haar 3,5 jaar, en ik heb ook nog een ander dametje die ik moet helpen en aandacht moet geven).
Is dat probleem opgelost (lees: met moeite is madam aangekleed meestal door mij omdat zij het volgens eigen zeggen niet kan óf ik vind dat het te langzaam gaat, aangezien ze alles ziet en hoort en overal over meepraat maar ondertussen met een broek of shirt in handen staat te zonder daar iets nuttigs mee te doen... en werkelijk zo kan ze écht een tijdje staan) krijg je het punt in de ochtend van het haren kammen......... elke ochtend zie ik er weer tegenop... als ik vraag: "wil je even naar voren kijken?" begint het gegil al: "maaaaaaaaaar het doet zeeeeeeheeeeeeer!!!!!!!" en als ik dan probeer uit te leggen dat ik zachtjes zal doen en dat ze alleen maar even hoeft mee te werken want dan gaat het sneller, dan schreeuwt ze erdoorheen, ik krijg de kans niet mn zin af te maken.... wat zeg ik? Zodra ik een poging waag mn mond open te trekken begint ze al te schreeuwen.... Maar ook dat gaat voorbij en met hangen en wurgen zijn we dan aanbeland bij het tandenpoetsen. Dit mag ze 's ochtends zelf doen, maar ook daar vind ze wel weer iets om over te gillen.... welke kruk moet ik pakken ( "kijk es achter je daar staat ie" ) ik kan het niet zelf erop doen ("vraag eerst eens om hulp ipv gelijk te schreeuwen") ik moet spoelen, er is geen bekuhuhr ( Zei ik net niet iets over vragen voordat je gaat scheeuwen?)

Jongens wat een feestje als ze schoon, fris, fruitig en met n vol buikje in de auto zit... En dan is de dag nog maar net 1 uurtje oud......... hoe kom je je dagen door vraag je je dan af....
Het is maar goed dat ik zo ongelovelijk, ontzettend, vreselijk veel van dr houd en ze zo'n allerliefst lekker knuffelmeisje is want anders....

(Ja mensen, dit gaat voorbij ik weet t! Er loopt hier nog een dametje rond die dan misschien iets minder stoicijns was/is maar ook dit soort gedrag had en nu netjes eet, zichzelf zonder mopperen aankleed, dr haren kamt, tandenpoetst en vraagt om hulp als iets niet lukt.... het gaat goedkomen, ook met het kleine prinzusje! Weet ik zeker, nu alleen even deze fase doorkomen ;))

Het leed dat zindelijk worden heet...

Het kleine prinzusje is inmiddels 3 en een half jaar... Dat halve jaar is in principe niet nodig om te vermelden maar als het gaat om zindelijk worden vind ik het toch het vernoemen waard.

Laat ik beginnen bij het begin.

Op het moment dat andere kindjes van haar leeftijd zo'n beetje begonnen met de training zijn wij ook begonnen.
Het begon eigenlijk veelbelovend. Ze deed al vrij snel haar eerste plasje op de WC (wij doen hier thuis niet aan potjes... niet uit principe maar onze meiden vinden dat gewoon niet wat... Grote prinzus vond het eng en gilde het uit als de pot in beeld kwam dus dat was gauw over uiteraard. Kleine prinzus heeft er nog wel eens een tijdje op gezeten maar er is nooit iets gekomen op t potje..). Wij blij, dat ging mooi, misschien hadden we dan geluk met onze 2de dame. Onze eerste vond het nl niet belangrijk en werd pas zindelijk toen ze ong. 3,5 was.

Tja hadden we dus mooi bedacht... in de praktijk zou blijken dat ze het juist nog bonter ging maken dan haar grote zus...
Ze kan héél goed naar de WC. Ze is totaal niet bang, poepjes en plasjes alles gaat prima in de WC maar dan moet ik haar om de 20 min er gewoon opzetten. Zelf aangeven is er bij madam niet bij. En dat niet omdat ze het niet voelt aankomen, maar omdat ze het gewoon grof gezegt vertikt aan te geven.
Het dametje verteld dat ze niet groot wil worden... en brengt dat in de pratijk door gewoon niet zindelijk te worden. (en eet ook niet, of iig erg weinig, om dezelfde reden....)

Ze weet precies wanneer er iets komt en gaat er dan even voor staan. Als wij dan vragen of ze moet plassen zegt ze "nee heb al geplast" Ze waagt het zelfs om haar grote boodschap te bewaren voor en schone luier..... Bewust!

En ik heb alles al geprobeerd. Stickers maakt geen indruk... vind ze prima en best leuk maar ach als ze ze niet krijgt maakt het niet uit en ze gaat er niet beter haar best voor doen. Op een warme zomerse dag rond laten lopen zonder luier? Tja, dan staat ze hier in de kamer te spelen en ineens hoor ik een flinke plas op de grond vallen. Zegt madam: "Mam, ik hebt plast, mag ik een schone onderbroek?" Gewoon totaal niet onder de indruk, toen ik haar naar buiten stuurde was ze wel kwaad, want ze kreeg geen schone onderbroek maar okay, ze liet het erbij en liep naar buiten en de hele boel droogde door het zonnetje....

Het meiske is dus nu 3,5 jaar en nog steeds niet zindelijk. En dat is niet alleen ongelovelijk frustrerend voor paps en mams (want een 3-jarige heeft écht geen leuke luiers meer hoor... geef mij dan maar babypoep....) maar het is ook behoorlijk slecht voor haar kontje... al dat gebroei dat kan gewoon niet goed zijn!

Ik heb me nu vastgeklampt aan mijn laatste strohalm.... mijn geld voor luiers is op en er ligt niks meer in huis.... Ja écht mensen... mijn luierpotje is gewoon leeg... (net als mijn trucjesdoos trouwens)
Ik ben al de hele week aan het vertellen dat de luiers die er nog in de kast liggen de laatste zijn, er komen geen nieuwe meer bij. Dus ze weet wat haar te wachten staat.

Vandaag is de dag aangebroken.... de laatste luier werd uit de kast gepakt... vanmiddag.... en ik kon me wel voor mn hoofd slaan.... hoe doen we dat nu vannacht! Ik ben er zenuwachtiger voor dan het meiske zelf want die reageert heel stoicijns "dan ga ik plassen en poepen oppuhcee*"
En dus nu ligt ze zonder luier in haar bedje... Met een extra handdoek eronder en 2 keer proberen te plassen voor het slapen gaan, beide keren met resultaat trouwens. Vanavond voor wij gaan slapen maken we haar wakker om te laten plassen en dan zien we morgen wel weer verder... ik ben erg benieuwd.... vind het best eng maar blijf écht bij mijn standpunt, want het moet nu gewoon een keer klaar zijn. Wij zijn zat van luiers!
Ze probeerde er nog wel even onderuit te komen vanavond...
"Maar dan gaat u gewoon naar de winkel."
"Nee want ik heb geen centjes meer voor luiers"
"Dan neemt je ze gewoon mee"
"Nee dat mag niet, ik moet wel betalen als ik luiers mee wil nemen"
"Maar in mijn pot kan wel".......

Ja de dame is niet op dr achterhoofdje gevallen... ze is zelfs bereid haar eigen geld in haar spaarpot eraan te spenderen.... haha dacht t ff niet vrouwtje!

Word vervolgd!


*oppuhcee moge duidelijk zijn dat dat betekend: Op de WC

PS ik schreef IN huis geen luiers meer he?! Dat dat even duidelijk is... in de auto hebben we een pak luierbroekjes verstopt, in uiterste noodgevallen kunnen we daar nog op terugvallen...

Thuis

...Thuis...
We zijn er in deze week achter gekomen dat er toch heel wat meer schuilt in dit ene woordje dan we dachten... Iedereen heeft het misschien al wel gehoord of begrepen via andere berichtjes op het internet. Dat waren kleine en korte stukjes tekst...
De stoere man zei terecht dat het verstandig is het verhaal op te schrijven typen want dat werkt voor mij vaak heel erg goed. Ik houd ook niet voor niets een blog bij, dat is voor mij mijn hoofd leegmaken zodat ik niet lig/zit/sta te malen en piekeren.

Juist ja.. thuis... Wij waren even weg van thuis, heerlijk een weekje genieten van elkaar, het weer, een andere omgeving en vooral: geen televisie, geen internet!
En wat was die week heerlijk! Daarover zeker meer in n volgend blog!

Zaterdag de 27ste (onze trouwdag ook nog es, de zevende alweer!!!!) gingen we weer terug, hoeveel we ook genoten op de camping, we hadden vreselijk veel zin om weer naar ons eigen huisje te gaan. Lekker relaxed alles beetje opruimen, lekker eten, kindjes douchen en op tijd naar bed (want op de camping was het elke dag laat aangezien ze bij elkaar op de kamer lagen...) en dan lekker onderuit op onze eigen bank, genieten van de tv, foto's kijken op de laptop, misschien al een eerste logje typen enzenz... Ons ideale idee van thuiskomen... Maar man dat liep even anders zeg!
Ik grapte nog toen we ons dorp inreden: "Ik zie ons huis! Hij staat er nog!" Dat is toch iets wat wel es door je hoofd gaat als je een langere tijd van huis bent..
Het kleine prinsesje was in de auto in slaap gevallen en sliep nog, ik opende de deur en het grote prinsesje liep met me mee naar binnen... Ik liep de kamer in en schoof de tv in een automatisme naar achteren, wat achteraf bekeken misschien niet echt handig was. Ook achteraf bekeken vond ik het best raar dat de tv naar voren stond... Het grote prinsesje liep gelijk door naar achter, ook iets waar je achteraf over nadenkt... waarom deed ze dat... Maar ze zei ineens: "He! het raam is open"  Nou en dat kan dus niet... in ons schuurtje kan geen raam open... dus wij kijken en ja hoor... " Ja er is ingebroken"  zei de stoere man... Wat klinkt zoiets dan angstig, vreemd en als een klap in je gezicht...

Wij keken natuurlijk gelijk om ons heen en ik zag gelijk dat onze laptop miste... weg! Met al onze foto's!! Oh mehn nee toch.... Gelijk politie gebeld terwijl de stoere man alvast wat tassen naar binnen bracht, tja je moet toch iets doen... Toen ik opgehangen had zei de stoere man: "Blij dat je laatst nog een up-date hebt gemaakt op de externe harde schijf"  Waarop ik zei: "Maar waar is die eigenlijk?" Juist. Ook weg... Toen brak ik... Besefte me gelijk dat alle foto's weg waren... De geboorte van het kleine prinsesje en zoveel andere herinneringen allemaal zomaar weggehaald door 1 of andere onverlaat die niet snapt wat hij/zij aanricht.

De politie kwam, Grissom de TR kwam, niets konden ze vinden of voor ons doen. Ja aangifte opstellen en verder niets...
Het maakte indruk op ons allemaal. Het grote prinsesje had moeite met slapen en wilde graag dat pappa alle kasten even inkeek of er niet iemand in zat... 's nachts kwam ze bij ons en mocht ze bij ons slapen (regel bij ons dat dat alleen bij hoge uitzondering mag... u snapt dat dit zo'n hoge uitzondering was), als we even weg gaan en weer terug komen loopt ze eerst naar de achterdeur om te zien of het raam nog heel is, en als we wat kwijt zijn zegt ze: "Mischien heeft die boze meneer/dief de ene keer heet ie boze meneer en andere keer dief dat ook wel meegenomen"
De stoere man en ik sliepen de eerste nacht bijzonder slecht, steeds lagen we te malen en piekeren over hoe dit toch kon gebeuren en wat doen we de volgende keer anders enzenz.
Het kleine prinsesje was nog redelijk rustig, die snapte nog niet wat er was, wel dat er wat was trouwens, dat voelen ze haarfijn aan. Pappa en mamma zitten niet lekker in hun vel en dat merken ze echt wel! Ze is deze week ook 2 nachten wakker geworden, sliep wel gelijk weer na een knuffel en kus, tja en zeg maar of dat daar mee te maken had of niet...

Gelukkig kwamen we er in de loop van deze week achter dat er nog een heleboel foto's terug te halen zijn, de geboorte van onze kleine prinses staan nog op een harde schijf die bij mijn pappa is, en we hebben ook heel veel op de computer die er nog wel is gelukkig staan. Al met al komen we erachter dat er uiteindelijk maar hele kleine stukjes echt weg zijn. Hele opluchting! De stoere man heeft wat aanpassingen in huis gedaan, voor onze veiligheid, altijd achteraf gedoe maar toch een fijn gevoel.

Tja en zo heel rustig aan beginnen we het gevoel te krijgen dat ons huis weer ons thuis is. Het idee dat er gewoon iemand aan je spullen heeft gezeten, rustig aan door je huis heeft gelopen en heeft gezocht naar dingen die hij/zij waardig vond om mee te nemen, niet denkend aan de waarde die het voor ons heeft... Hij/zij heeft gelukkig niets op de kop getroken alleen wat kabeltjes bij de tv eruit getrokken enz

Maar laten we positief blijven, het huis is er nog en het allerbelangrijkste: wij zijn er, gezond en wel, alle 4 en bij elkaar! Dat is wat ons deze week telkens bij een dip weer op de been hielp. We zijn dankbaar! We komen er wel, het is een week geleden en het voelt al zoveel beter dus we hebben er alle vertrouwen in.
Laten we hopen dat degene die dit gedaan heeft berouw krijgt en gaat beseffen wat hij/zij gedaan heeft. Ook al krijgen we de foto's en bestanden er niet mee terug het zou toch fijn zijn als hij/zij niet nog meer mensen zo bang maakt...
Ik kan het alleen maar hopen en ervoor bidden...

Aan alle hondenbaasjes

Geachte Hondenbaasjes,

Ik ben de mamma van 2 hele lieve meisjes. Een kleutermeisje van 5 en een peutermeisje van 2. Net als u samen met uw hond houd ik ervan om lekker buiten te wandelen met mijn mooie dames... Vooral als het zonnetje lekker schijnt!

Nou wil het geval dat wij elkaar dan wel eens treffen. Ik ben zelf absoluut geen hondenhater maar heb gewoon niet zoveel met honden, iets wat u misschien niet begrijpt maar zulke mensen bestaan echt, geloof me. Ook weet ik dat er hondenbaasjes bestaan die niets met kinderen hebben, ik weet het maar er moet mij iets van het hart!

Ik snap dat u het leuk vind om uw hond kunstjes te laten doen en balletjes te gooien die hij moet ophalen, niets mis mee, maar beste meneer, mevrouw: daar zijn veldjes voor!

Als u een stel kindjes tegenkomt kunt u prima zeggen dat "hondje doet niks hoor" maar wat snapt een kindje van 2 daar nou helemaal van... En helemaal als u er even achteraan een bal gooit zodat de hond terug moet en onze kant daarna weer op komt rennen, ziet zo'n peuter écht niet dat hij een bal in zn bekkie heeft...

Hoe zou u het vinden als u fijn aan de wandel bent en er komt een olifant op u afgerent.. er word gezegt: Hij doet niks hoor, hij haalt alleen een balletje.... " Dat beest rent wel op u af! Dat is intimiderend toch? Ik stel me namelijk zo voor dat mijn kind van 84 cm hoog zich zo moet voelen als uw hond van ongeveer dezelfde grootte op haar af komt rennen... zij ziet niet dat hij een bal in zn bek heeft én snapt al helemaal niet dat hij haar voorbij loopt.... ze ziet een groot beest op haar af komen rennen... ze kent hem niet en snapt niet wat hij van plan is... wat zou u doen in zo'n geval?!

Zou het toch alstublieft mogelijk zijn om eens op te houden met de flauwekul van "Hondje doet niks hoor" Mijn kind heeft daar nl geen boodschap aan en is gewoon bang... en kan u aub uw hond even vasthouden of aanlijnen bij het voorbij lopen van een kind? Het zou fijn zijn als u als hondenbaas daar een beetje rekening mee wilt houden...

Ik dank u bij voorbaat!

Vriendelijke groet

Een  mamma

Ps. Oh en nu ik toch bezig ben.. zou u een zakje willen meenemen tijdens het uitlaten? Dan hoeven wij niet in onze eigen tuin in de poep van uw hond te gaan staan... dank u

En uiteraard geld deze brief alleen voor mensen die zich aangesproken voelen, want ik ken genoeg mensen die wél denken om de kindjes en de volwassenen die niet zo veel van honden houden