En dan gaat het leven verder...

En dan staat zomaar ineens je hele leven op zn kop... Een gewone woensdag werd de meest vreemde en zwartste woensdag in ons leven. Ik haalde ons grote prinsesje op van school en er was niets, 's avonds zaten we als kinderen bij mamma aan de keukentafel een rouwkaart op te stellen...

Onze lieve pappa en opa stierf op 56 jarige leeftijd, zomaar, op zijn werk. Aan een hartstilstand...

Hoe kan het is de grote vraag, zo jong, zo gezond, hoe kan het zomaar ineens over zijn?

Niemand weet het behalve onze grote God. Hij vond dat het tijd was, dat pappa genoeg had gewerkt in Zijn koninkrijk op aarde en wilde pappa thuis halen. Precies zoals in het lied in mijn vorige blog word gezegt. Eigenlijk valt er niet veel meer te zeggen, dat lied zegt precies wat we voelen en vinden.

En wij? Wij moeten door. Het leven hier op aarde gaat ook zonder pappa gewoon door. En dat is raar, dubbel, verdrietig, lastig, moeilijk, maar ook goed, zo hoort het. Het is alsof de wereld stil stond, en nu weer door gaat, maar dan met een enorm lege plek.

Voor ons gaat dat toch "makkelijker" dan ik dacht. Lachen bijvoorbeeld... Ik dacht dat ik dat niet meer zou kunnen... in de eerste week heb ik dat vooral heel erg gehad. Maar dan gaat je leven door en in onze dagelijkse routine missen we pappa niet in de dagelijkse dingetjes. Maar in hele kleine dingen dringt het besef wel door nu. Kom je iets tegen dan denk je al gauw: Oh even aan pappa vragen.... en dan dat besef... dat kan niet meer.... Kleine dingen wat nog zou gebeuren.. na de inbraak hier zou pappa nog wat voor ons opzoeken, hij had nog een harde schijf met heeeeel erg veel foto's en die zou hij snel es komen instaleren... hij had bepaalde informatie over de computer die gestolen was, die we nodig hadden voor de verzekering (dat is inmiddels goed gekomen hoor) en de schommel in de tuin... heeft de stoere man nog samen met pappa opgehaald... Zomaar een greep uit de kleine dingetjes waarin we hem ontzettend missen en we beseffen dat hij er gewoon niet meer is en we niks meer met hem kunnen delen of hem kunnen vragen.

 Straks bij bijzondere dagen zal het nog meer doordringen.

Mijn zusje was afgelopen donderdag jarig...mamma is er geweest maar aan tafel blijft een lege plek, een pijnlijk lege plek... hij hoorde er zó bij, genoot zo van het samenzijn met zijn vrouw, kinderen en vooral ook kleinkinderen. Hij was zo vreselijk gek op allemaal! Zo trots als hij was, je zag het aan alles, als hij bij zijn kleinkinderen was dan was hij op zn best! We zochten een foto van hem, om neer te zetten bij het condoleance boek en om voor ons neer te kunnen zetten thuis en te geven aan de kindjes.... We hebben gezocht en gezocht, en vonden wel veel foto's van hem, maar op elk ervan stond hij iets te ondernemen met 1 van de kleinkids... echte foto's van hem van voren was een lastige zoektocht. Uiteindelijk wel gevonden, maar we hebben ervoor moeten knippen uit een foto waar hij op stond tussen zijn vrouw en kinderen, kijkend naar zijn 4 schoonkinderen (die hij en ook mijn mams zien als hun bloedeigen kinderen) en kleinkinderen... De foto is bewerkt (omdat hij niet echt scherp was natuurlijk) door mijn neef (en nicht?) en is zo geweldig geworden!! Maar het is het voorbeeld van hoe hij was. Altijd in de weer met de kleinkids. en dat was geen eenrichtingsverkeer... alle kindjes, stuk voor stuk waren gek op hun opa! Groot feest als opa met hen speelde, in de tuin werkte of op het orgel muziek maakte! Opa maakte zoveel grapjes zei onze grote prinses "Nou kan opa nooit meer grapjes met mij maken..."

Maar niet alleen in de familie was hij geliefd. Ook in het werk en in de kerk was hij een geliefd persoon. Dat wisten we wel, maar hebben we pas echt beseft in de periode na zijn overlijden... Wat kregen we veel reacties, wat waren er veel mensen geschokt, leefden mee, kwamen op bezoek, kwamen op de begrafenis... Zoveel kaarten kregen we, vooral bij mamma thuis maar ook hier ligt en grote stapel! Wat is het fijn om dat medeleven te voelen, dat geeft zoveel troost. Ja het gemis is er en zal nooit weggaan, hooguit alleen de scherpe randjes zullen eraf gaan, maar de lege plek blijft! Maar zoveel medeleven, het weten dat er zoveel mensen om je heen staan, aan je denken en voor je bidden, het is zóiets gaafs... (ik kan het niet anders benoemen)

Het leven gaat door, en dat is goed, dat hoort zo. Wij voelen ons bijzonder rijk dat we mogen weten dat onze pappa en opa nu bij zijn Heer in de hemel is. Het is een grote troost dat wij onze hulp ook daarvan mogen verwachten. We weten dat pappa het goed heeft en niet meer terug wil. Wie zijn wij dan dat wij hem wel terug willen... Als je van iemand houd is het allerbeste nog niet genoeg voor hem en wat is er nou beter, mooier en rijker dan in de hemel te mogen wonen!!!

Dát is onze troost, daar halen wij de kracht vandaan! Die kracht hebben we sterk gevoelt in de laatste weken en is iets heel bijzonders! Je wéét dat je het zal krijgen maar hoe het voelt kun je niet weten tot je iets meemaakt waarbij je die kracht zo heel hard nodig hebt. En dan besef je dat die kracht nog zoveel dieper gaat dan je ooit had kunnen verwachten.

Geprezen zij de Here

Dag aan dag draagt Hij ons, die God is ons heil.

psalm 68:21 (tekst op de rouwkaart)



 Zootje ongeregeld, niemand kijkt naar de camera, kleine prinses staat zelfs omgekeerd... maar wel de laatste foto waar we alle 20 opstaan, en dus onbetaalbaar...

Het was de tijd

Omdat woorden nog niet komen...

Omdat het zo'n warboel is in mijn hoofd.

Alleen een lied wat precies genoeg zegt...

Thuis

...Thuis...
We zijn er in deze week achter gekomen dat er toch heel wat meer schuilt in dit ene woordje dan we dachten... Iedereen heeft het misschien al wel gehoord of begrepen via andere berichtjes op het internet. Dat waren kleine en korte stukjes tekst...
De stoere man zei terecht dat het verstandig is het verhaal op te schrijven typen want dat werkt voor mij vaak heel erg goed. Ik houd ook niet voor niets een blog bij, dat is voor mij mijn hoofd leegmaken zodat ik niet lig/zit/sta te malen en piekeren.

Juist ja.. thuis... Wij waren even weg van thuis, heerlijk een weekje genieten van elkaar, het weer, een andere omgeving en vooral: geen televisie, geen internet!
En wat was die week heerlijk! Daarover zeker meer in n volgend blog!

Zaterdag de 27ste (onze trouwdag ook nog es, de zevende alweer!!!!) gingen we weer terug, hoeveel we ook genoten op de camping, we hadden vreselijk veel zin om weer naar ons eigen huisje te gaan. Lekker relaxed alles beetje opruimen, lekker eten, kindjes douchen en op tijd naar bed (want op de camping was het elke dag laat aangezien ze bij elkaar op de kamer lagen...) en dan lekker onderuit op onze eigen bank, genieten van de tv, foto's kijken op de laptop, misschien al een eerste logje typen enzenz... Ons ideale idee van thuiskomen... Maar man dat liep even anders zeg!
Ik grapte nog toen we ons dorp inreden: "Ik zie ons huis! Hij staat er nog!" Dat is toch iets wat wel es door je hoofd gaat als je een langere tijd van huis bent..
Het kleine prinsesje was in de auto in slaap gevallen en sliep nog, ik opende de deur en het grote prinsesje liep met me mee naar binnen... Ik liep de kamer in en schoof de tv in een automatisme naar achteren, wat achteraf bekeken misschien niet echt handig was. Ook achteraf bekeken vond ik het best raar dat de tv naar voren stond... Het grote prinsesje liep gelijk door naar achter, ook iets waar je achteraf over nadenkt... waarom deed ze dat... Maar ze zei ineens: "He! het raam is open"  Nou en dat kan dus niet... in ons schuurtje kan geen raam open... dus wij kijken en ja hoor... " Ja er is ingebroken"  zei de stoere man... Wat klinkt zoiets dan angstig, vreemd en als een klap in je gezicht...

Wij keken natuurlijk gelijk om ons heen en ik zag gelijk dat onze laptop miste... weg! Met al onze foto's!! Oh mehn nee toch.... Gelijk politie gebeld terwijl de stoere man alvast wat tassen naar binnen bracht, tja je moet toch iets doen... Toen ik opgehangen had zei de stoere man: "Blij dat je laatst nog een up-date hebt gemaakt op de externe harde schijf"  Waarop ik zei: "Maar waar is die eigenlijk?" Juist. Ook weg... Toen brak ik... Besefte me gelijk dat alle foto's weg waren... De geboorte van het kleine prinsesje en zoveel andere herinneringen allemaal zomaar weggehaald door 1 of andere onverlaat die niet snapt wat hij/zij aanricht.

De politie kwam, Grissom de TR kwam, niets konden ze vinden of voor ons doen. Ja aangifte opstellen en verder niets...
Het maakte indruk op ons allemaal. Het grote prinsesje had moeite met slapen en wilde graag dat pappa alle kasten even inkeek of er niet iemand in zat... 's nachts kwam ze bij ons en mocht ze bij ons slapen (regel bij ons dat dat alleen bij hoge uitzondering mag... u snapt dat dit zo'n hoge uitzondering was), als we even weg gaan en weer terug komen loopt ze eerst naar de achterdeur om te zien of het raam nog heel is, en als we wat kwijt zijn zegt ze: "Mischien heeft die boze meneer/dief de ene keer heet ie boze meneer en andere keer dief dat ook wel meegenomen"
De stoere man en ik sliepen de eerste nacht bijzonder slecht, steeds lagen we te malen en piekeren over hoe dit toch kon gebeuren en wat doen we de volgende keer anders enzenz.
Het kleine prinsesje was nog redelijk rustig, die snapte nog niet wat er was, wel dat er wat was trouwens, dat voelen ze haarfijn aan. Pappa en mamma zitten niet lekker in hun vel en dat merken ze echt wel! Ze is deze week ook 2 nachten wakker geworden, sliep wel gelijk weer na een knuffel en kus, tja en zeg maar of dat daar mee te maken had of niet...

Gelukkig kwamen we er in de loop van deze week achter dat er nog een heleboel foto's terug te halen zijn, de geboorte van onze kleine prinses staan nog op een harde schijf die bij mijn pappa is, en we hebben ook heel veel op de computer die er nog wel is gelukkig staan. Al met al komen we erachter dat er uiteindelijk maar hele kleine stukjes echt weg zijn. Hele opluchting! De stoere man heeft wat aanpassingen in huis gedaan, voor onze veiligheid, altijd achteraf gedoe maar toch een fijn gevoel.

Tja en zo heel rustig aan beginnen we het gevoel te krijgen dat ons huis weer ons thuis is. Het idee dat er gewoon iemand aan je spullen heeft gezeten, rustig aan door je huis heeft gelopen en heeft gezocht naar dingen die hij/zij waardig vond om mee te nemen, niet denkend aan de waarde die het voor ons heeft... Hij/zij heeft gelukkig niets op de kop getroken alleen wat kabeltjes bij de tv eruit getrokken enz

Maar laten we positief blijven, het huis is er nog en het allerbelangrijkste: wij zijn er, gezond en wel, alle 4 en bij elkaar! Dat is wat ons deze week telkens bij een dip weer op de been hielp. We zijn dankbaar! We komen er wel, het is een week geleden en het voelt al zoveel beter dus we hebben er alle vertrouwen in.
Laten we hopen dat degene die dit gedaan heeft berouw krijgt en gaat beseffen wat hij/zij gedaan heeft. Ook al krijgen we de foto's en bestanden er niet mee terug het zou toch fijn zijn als hij/zij niet nog meer mensen zo bang maakt...
Ik kan het alleen maar hopen en ervoor bidden...