En dan gaat het leven verder...

En dan staat zomaar ineens je hele leven op zn kop... Een gewone woensdag werd de meest vreemde en zwartste woensdag in ons leven. Ik haalde ons grote prinsesje op van school en er was niets, 's avonds zaten we als kinderen bij mamma aan de keukentafel een rouwkaart op te stellen...

Onze lieve pappa en opa stierf op 56 jarige leeftijd, zomaar, op zijn werk. Aan een hartstilstand...

Hoe kan het is de grote vraag, zo jong, zo gezond, hoe kan het zomaar ineens over zijn?

Niemand weet het behalve onze grote God. Hij vond dat het tijd was, dat pappa genoeg had gewerkt in Zijn koninkrijk op aarde en wilde pappa thuis halen. Precies zoals in het lied in mijn vorige blog word gezegt. Eigenlijk valt er niet veel meer te zeggen, dat lied zegt precies wat we voelen en vinden.

En wij? Wij moeten door. Het leven hier op aarde gaat ook zonder pappa gewoon door. En dat is raar, dubbel, verdrietig, lastig, moeilijk, maar ook goed, zo hoort het. Het is alsof de wereld stil stond, en nu weer door gaat, maar dan met een enorm lege plek.

Voor ons gaat dat toch "makkelijker" dan ik dacht. Lachen bijvoorbeeld... Ik dacht dat ik dat niet meer zou kunnen... in de eerste week heb ik dat vooral heel erg gehad. Maar dan gaat je leven door en in onze dagelijkse routine missen we pappa niet in de dagelijkse dingetjes. Maar in hele kleine dingen dringt het besef wel door nu. Kom je iets tegen dan denk je al gauw: Oh even aan pappa vragen.... en dan dat besef... dat kan niet meer.... Kleine dingen wat nog zou gebeuren.. na de inbraak hier zou pappa nog wat voor ons opzoeken, hij had nog een harde schijf met heeeeel erg veel foto's en die zou hij snel es komen instaleren... hij had bepaalde informatie over de computer die gestolen was, die we nodig hadden voor de verzekering (dat is inmiddels goed gekomen hoor) en de schommel in de tuin... heeft de stoere man nog samen met pappa opgehaald... Zomaar een greep uit de kleine dingetjes waarin we hem ontzettend missen en we beseffen dat hij er gewoon niet meer is en we niks meer met hem kunnen delen of hem kunnen vragen.

 Straks bij bijzondere dagen zal het nog meer doordringen.

Mijn zusje was afgelopen donderdag jarig...mamma is er geweest maar aan tafel blijft een lege plek, een pijnlijk lege plek... hij hoorde er zó bij, genoot zo van het samenzijn met zijn vrouw, kinderen en vooral ook kleinkinderen. Hij was zo vreselijk gek op allemaal! Zo trots als hij was, je zag het aan alles, als hij bij zijn kleinkinderen was dan was hij op zn best! We zochten een foto van hem, om neer te zetten bij het condoleance boek en om voor ons neer te kunnen zetten thuis en te geven aan de kindjes.... We hebben gezocht en gezocht, en vonden wel veel foto's van hem, maar op elk ervan stond hij iets te ondernemen met 1 van de kleinkids... echte foto's van hem van voren was een lastige zoektocht. Uiteindelijk wel gevonden, maar we hebben ervoor moeten knippen uit een foto waar hij op stond tussen zijn vrouw en kinderen, kijkend naar zijn 4 schoonkinderen (die hij en ook mijn mams zien als hun bloedeigen kinderen) en kleinkinderen... De foto is bewerkt (omdat hij niet echt scherp was natuurlijk) door mijn neef (en nicht?) en is zo geweldig geworden!! Maar het is het voorbeeld van hoe hij was. Altijd in de weer met de kleinkids. en dat was geen eenrichtingsverkeer... alle kindjes, stuk voor stuk waren gek op hun opa! Groot feest als opa met hen speelde, in de tuin werkte of op het orgel muziek maakte! Opa maakte zoveel grapjes zei onze grote prinses "Nou kan opa nooit meer grapjes met mij maken..."

Maar niet alleen in de familie was hij geliefd. Ook in het werk en in de kerk was hij een geliefd persoon. Dat wisten we wel, maar hebben we pas echt beseft in de periode na zijn overlijden... Wat kregen we veel reacties, wat waren er veel mensen geschokt, leefden mee, kwamen op bezoek, kwamen op de begrafenis... Zoveel kaarten kregen we, vooral bij mamma thuis maar ook hier ligt en grote stapel! Wat is het fijn om dat medeleven te voelen, dat geeft zoveel troost. Ja het gemis is er en zal nooit weggaan, hooguit alleen de scherpe randjes zullen eraf gaan, maar de lege plek blijft! Maar zoveel medeleven, het weten dat er zoveel mensen om je heen staan, aan je denken en voor je bidden, het is zóiets gaafs... (ik kan het niet anders benoemen)

Het leven gaat door, en dat is goed, dat hoort zo. Wij voelen ons bijzonder rijk dat we mogen weten dat onze pappa en opa nu bij zijn Heer in de hemel is. Het is een grote troost dat wij onze hulp ook daarvan mogen verwachten. We weten dat pappa het goed heeft en niet meer terug wil. Wie zijn wij dan dat wij hem wel terug willen... Als je van iemand houd is het allerbeste nog niet genoeg voor hem en wat is er nou beter, mooier en rijker dan in de hemel te mogen wonen!!!

Dát is onze troost, daar halen wij de kracht vandaan! Die kracht hebben we sterk gevoelt in de laatste weken en is iets heel bijzonders! Je wéét dat je het zal krijgen maar hoe het voelt kun je niet weten tot je iets meemaakt waarbij je die kracht zo heel hard nodig hebt. En dan besef je dat die kracht nog zoveel dieper gaat dan je ooit had kunnen verwachten.

Geprezen zij de Here

Dag aan dag draagt Hij ons, die God is ons heil.

psalm 68:21 (tekst op de rouwkaart)



 Zootje ongeregeld, niemand kijkt naar de camera, kleine prinses staat zelfs omgekeerd... maar wel de laatste foto waar we alle 20 opstaan, en dus onbetaalbaar...