Love is in the air!

Het kleine prinzusje is ineens helemaal smoorverliefd. Hoe leuk is dat!
Het leukste is dat ze niet taalt naar jongens, die slaan namelijk tegen haar voorhoofd of zeggen "kleine baby" tegen haar, dus jongens zijn vervelend! Met 1 uitzondering!
Haar eigen liefste pappa.

Een paar weekjes is het nu al aan de gang. Haar klasgenootje T. wilde in de huishoek vadertje/moedertje spelen met haar, maar "daar had ik geen zin in. Ik heb 1 keer ja gedaan maar nu wil ik niet meer, hij vraagt éhlkuh keer weer! Ik zeg dan gewoon nee!"

Ik denk dat dat het begin was, maar dat zeg ik nu. Toen had ik er geen erg in, ik bedoel het kan toch dat je geen zin hebt om met iemand te spelen.
Maar nu staat ze elke dag op pappa te wachten, ze hoort zijn auto aankomen óf de sleutel in de deur en rent gelijk naar hem toe om zijn eerste knuffel in ontvangst te nemen. Het grote prinzusje en mij op de 2de en derde plaats achterlatend.... ;)
Vandaag vroeg ze om kwart voor 4 "waarom duurt het zo lang voor pappa thuiskomt?" (de stoere man komt altijd om 17u thuis ;) ze moest dus nog "eventjes" wachten )

Aan tafel gaat het gesprek wel eens over verliefd zijn, vooral nu er op school over verliefd zijn en trouwen gewerkt woord door het kleine prinzusje (want: haar juf gaat trouwen over 2 weken!!!!)
Het grote prinzusje is nog steeds in de veronderstelling dat ze gaat trouwen met haar vriendje waar ze in groep 1 vanaf het begin naast kwam te zitten. Dat hij uiteindelijk wel doorging naar groep 3 en zij niet (en ze elkaar dus bijna niet meer zagen), maakt niks uit, als je haar vraagt met wie ga je trouwen dan later? Dan is haar antwoord steevast J. (met erachteraan "als hij niet nog steeds met L. wil trouwen" hahaha ) Als het kleine prinzusje gevraagd word of er ook leuke jongens in de klas zitten waar ze misschien wel mee zou willen trouwen dan zegt ze "nee" Als we dan vragen met wie ze dan wel gaat trouwen dan is haar antwoord: "Met pappa!" met een kleine verlegen lachje naar de stoere man ;) Haar schattige blik die niemand kan weerstaan ;)
Vandaag vertelde ze: "Pappa is flieft op mamma, ik ben flieft op pappa en ik ga met hem trouwen"

En zo simpel is het dus! Er word helemaal niet moeilijk over gedaan dat hij "flieft" is op een ander, zij gaat toch lekker met hem trouwen.

Ik smelt elke keer weer, het is zo geweldig schattig die volle overtuiging!
Dit is iets nieuws voor ons, want de grote prinzus heeft het nooit zo heftig gehad. Ik heb het wel eens ergens gelezen dat deze fases er zijn, met meestal erbij verteld dat mamma dan gezien word als een soort "bedreiging" Gelukkig is dat hier dus totaal niet het geval, ze vind mij ook nog steeds erg lief én ik mag ook best met pappa knuffelen, dat vind ze geen probleem als het dan geen probleem is dat ze er gewoon bij komt staan knuffelen ;)  

Ik ben benieuwd hoe lang dit doorgaat, van mij mag dat nog heel erg lang!
En de stoere man? Die is mega trots en voelt zich vereerd (hij moet er namelijk ook nog láng niet aan denken dat ze er met een "vreemde" jongen vandoor gaat ;) )

Van wie zou ze dat hebben?

Het voelt als het vinden van een schat vind ik.

Ik kreeg dit gister van ons grote prinzusje.

Ze tekende zelf op de achterkant een envelop en adresseerde de brief ook heel netjes. 

Eenmaal opengevouwen zag ik de "schat"

Haar eerste echte zelfgeschreven en zelfbedachte verhaaltje. Het vergt even een beetje tijd om te ontcijferen, maar daar zal ik u even bij helpen. Eerst de brief zelf dan kan u als u het wilt even lekker zelf gaan puzzelen ;) 

Voor groter formaat klik op de foto

"Vertaling"
(verkeerd woord volgens mij, want veel vertaald heb ik niet, 't is meer ontcijferen):

Er was een zes die d

ie zes jaar was

en hij hat een

vrient

die is ook zes

jaar was

en hij heet één

het is de één

van elise

zij is geen

zes jaar maar zij

is seeven jaar

voor mama

Dubbel "die" omdat ze at zo leuk vond, maar waarom die laatste "die" dan uit elkaar gehaald is heeft ze niet gemeld maar juist dat maakt het charmant, net als die omgekeerde "j". Ik weet wel dat de juf daar anders over denkt maar het is zó lief! Ik hou van de beginnende schrijfstijl. Zo zouden we eigenlijk zouden moeten schrijven, gewoon schrijven wat je hoort maakt de Nederlandse taal een heel stuk simpeler ;)

Het kleine prinzusje en haar visie op koeien.

Na het blote voetenpad (zal ik nog een blog over maken) zijn we doorgelopen, een stukje door het friese landschap. Onderweg kwamen we koeien tegen en daar kwam een verassend gezellig en prachtig gesprekje met het kleine prinzusje, die in mijn ogen behoorlijk wat afweet van koeien... meer dan andere kindjes tegenwoordig (zoals je wel vaak hoort)

Het kleine meisje loopt naast een weiland vol koeien, grijpt met beide handjes tussen haar benen en zegt:
"Daar hebben koeien wat, waar ze melk maken"
Ze vervolgt haar verhaal:
"En dan poepen ze uit hun staart"

Ik vertel ondertussen dat het een beetje anders ligt... dat poepjes niet echt uit de staart komen (maar ik vind het lang niet gek bedacht want zo lijkt het immers wel)
En terwijl we verder lopen zegt ze ook nog even tussen neus en lippen door:
"Koeien hebben geen armen he mam"

Ik vind 't briljant. Ik heb genoten van ons gesprekje. Ondertussen liepen pappa en grote prinzusje voor ons ook gezellig te keuvelen...


Het leven kan zo simpel en ondertussen zo prachtig zijn!