Back to basic...

Op de oudjaarsavond van ons klein prinzusje, terwijl ik nog redelijk wat verjaardagsvoorbereidingen had gepland word het ineens aardedonker... Gelukkig was de lucht helder en verlichte de maan het dorp nog een beetje maar verder was er geen licht... Alles was uit.... en dat 3 uur lang!

 

Het kleine prinzusje zou vroeg naar bed gaan (mede ivm alle gebeurtenissen van gisteravond) zodat ze morgen uitgerust haar verjaardag kan vieren.... dat ging dus niet lukken, want alle lichtjes uit betekend ook haar nachtlampje en de overlooplamp (die elke avond tot wijzelf naar bed gaan aan blijft ) uit... en dus de optie om haar gewoon op bed te leggen hadden wij al snel uitgesloten. Dus op de bank, met een dekentje. En het duurde maar een klein uurtje voor ze ook echt was vertrokken... gelukkig maar. ze had het nodig!

 

En eigenlijk was het wel gezellig, overal kaarsjes (weet je eigenlijk wel hoeveel licht 2 kleine waxinelichtjes geven? ) aan  en in de kamer de op accu werkende bouwlamp van de stoer man, die geeft me toch een partij licht!! Ideaal!

Dus we konden gewoon wat lezen en kletsen... voorlezen vooral, dat vroeg het grote prinzusje en ik gaf haar groot gelijk! Niks geen afleiding omdat we toch niets konden (stofzuigen, strijken enzenz)

Terwijl ik haar voorlas ging de stoere man weg om naar de verjaardag van een vriend te gaan en zette ik heerlijk kneuterig de ketel met water op t vuur, voor t grote prinzusje een kopje thee voor mij een kopje koffie, met een dekentje over dicht tegen elkaar aan lekker voorlezen en kletsen. Haar lekker vertellen wat het kleine prinzusje morgen gaat krijgen. Dat vind ze zó leuk, betrokken worden bij zulk soort "geheimen"

 

Na 3 uur sprongen de lampen (en de andere apparaten) weer aan. Het kleine prinzusje werd een beetje boos maar toen ik vertelde dat ze maar lekker moest slapen en dat ze dan wakker zou worden als 5 jarige knikte ze erg blij en ging ze lekker liggen.

 

Gelukkig is de stroom er weer. Het was wel even leuk, maar na 3 uur begint het toch best aardig koud te worden en is de charme er snel vanaf...

 

Maar we onthouden de knusse gezelligheid:

 

 

 

 

(Voor alsnog word ik wel weer blij van blogjes schrijven...

Ik beloof niets maar ik krijg het oude vertrouwde bloggevoel weer een beetje terug... wat vinden jullie?)

 

Te vroeg jarig...

Feestmaand en vakantie zijn over, het gewone leven is weer begonnen. De mooie lege pagina's van de agenda hebben zich op wonderbaarlijke wijze alweer helemaal gevuld, ook de eerste week van het jaar zijn we daaraan niet ontkomen... En ondertussen proberen we ons voor te bereiden op het grote "ik-word-5-feest" van onze kleine prinzus... Het wil maar niet lukken, en dat heb ik nou elk jaar weer...

Het meiske kwam 4 dagen voor de uitgerekende datum ter wereld en na haar grote zus die 8 dagen te laat kwam was dat voor ons een totale verrassing... We hadden er nog niet echt (echt niet) op gerekend... Toen was ze dus al een lekker eigenwijsje... :)

Maar het vervelende is nu dat het mij sindsdien elk jaar weer overvalt die datum... Ik heb altijd het idee dat ik na oud en nieuw genoeg tijd heb... heb ik ook echt wel en nu ik het voor de 5de keer organiseer, kan ik me er ook wel iets op instellen maar tóch overvalt het me elk jaar wéér....

Maar goed, we hebben dus feest... de kado's hebben we gelukkig al, (ingeslagen tegelijk met de kado's voor 5 dec en de verjaardag van het grote prinzusje) maar er moeten nog nieuwe feestkleren gekocht en taarten, traktaties en een huis visiteproof gemaakt worden....

.....wat dóé ik hier nog.....

 

 

Van wie zou ze dat hebben?

Het voelt als het vinden van een schat vind ik.

Ik kreeg dit gister van ons grote prinzusje.

Ze tekende zelf op de achterkant een envelop en adresseerde de brief ook heel netjes. 

Eenmaal opengevouwen zag ik de "schat"

Haar eerste echte zelfgeschreven en zelfbedachte verhaaltje. Het vergt even een beetje tijd om te ontcijferen, maar daar zal ik u even bij helpen. Eerst de brief zelf dan kan u als u het wilt even lekker zelf gaan puzzelen ;) 

Voor groter formaat klik op de foto

"Vertaling"
(verkeerd woord volgens mij, want veel vertaald heb ik niet, 't is meer ontcijferen):

Er was een zes die d

ie zes jaar was

en hij hat een

vrient

die is ook zes

jaar was

en hij heet één

het is de één

van elise

zij is geen

zes jaar maar zij

is seeven jaar

voor mama

Dubbel "die" omdat ze at zo leuk vond, maar waarom die laatste "die" dan uit elkaar gehaald is heeft ze niet gemeld maar juist dat maakt het charmant, net als die omgekeerde "j". Ik weet wel dat de juf daar anders over denkt maar het is zó lief! Ik hou van de beginnende schrijfstijl. Zo zouden we eigenlijk zouden moeten schrijven, gewoon schrijven wat je hoort maakt de Nederlandse taal een heel stuk simpeler ;)

Dankdag 2012

Er is zo vreselijk veel ellende. Het is soms ongelovelijk zwaar in je leven.

Ook in de levens van anderen om je heen zie je zoveel verdriet en wat is dat verschrikkelijk.

Wat kun je je soms machteloos voelen in zulke situaties.

 

Soms is het zo moeilijk om te zien dat Hij altijd bij je is en voor je zorgt.

Vaak zie je pas achteraf dat Hij je gedragen heeft door die hele moeilijke zwarte periode heen.

 

Ondertussen zijn er ook ontzettend veel mooie dingen om voor te danken.

Om Hém voor te danken.

Zonder Hem zijn we nergens, zonder Hem zijn we verloren.

Laten we, ook al is ons leven zwart, Hem danken dat Hij er is en ons niet laat vallen.

 

Het is gemakkelijk gezegt, als je middenin een zwarte bladzijde van je leven zit.

De ervaring van die zwarte bladzijde is nog heel levendig aanwezig in mij.

Maar toch weet ik dat Hij mij door deze zwarte bladzijde heensleept.

 

En daarom heb ik reden genoeg om te danken.

Voor alles wat Hij geeft.

Elke dag weer te eten.

Elke dag een mooi en warm huis.

 Elke dag weer gezond opstaan en mogen zorgen voor ons prachtige gezin.

 

Dankbaar voor familie.

Dankbaar voor vrienden en vriendinnen.

Dankbaar voor gezelligheid.

Dankbaar voor alles wat Hij geschapen heeft.

 

Want wat is Zijn Schepping toch prachtig!