Door omstandigheden hebben we geen kaarten verstuurd.
Bij deze onze kerstwens voor al onze lezers!
Klik op de foto voor groter formaat
maandag 24 december 2012
vrijdag 7 december 2012
Groot prinzusje 7 jaar
Vanavond denk ik tóch eventjes terug aan zeven jaar geleden. Toen ik nog heel wat werk moest verzetten... Pas na midernacht (om 1.11 uur precies) lag ze daar op mij buik... Een heel klein prachtig mooi meisje. Ze maakte ons pappa en mamma!
En nu is het zeven jaar later. Wat is er veel gebeurd! Wat een ontwikkeling heeft ze doorgemaakt.
Ze is een meisje die even de kat uit de boom moet kijken. Heel vrolijk, bijna altijd. Tuurlijk kan ze ook boos zijn, en dat tot in haar tenen!!
Ze is geen knuffelmeisje maar zo af en toe komt ze toch even bij me zitten. Even mamma tanken noem ik dat. Dan kan ze soms zomaar verdrietig zijn, om niks, en dan heeft ze het gewoon even nodig om nog klein meisje te zijn. Lekker tegen mamma aan, het liefst gewoon even liggen als een "baby" heerlijke geniet-momentjes zijn dat! Helemaal omdat ze niet zo aanrakerig is. Laat haar maar gewoon een beetje haar gang gaan. Met haar knutsels, en haar fantasie. Die 2 dingen komen heel mooi samen bij haar. Je ziet haar dan ook regelmatig met schaar, lijm, papier enz. in de weer zijn. Enorme kunstwerken maakt ze. Dat is echt een stukje genen van pappa, en misschien vooral oma E. Samen met oma kan ze zich ook prima vermaken aan de tafel. Oma heeft zulke fijne ideeën waar het grote prinzusje altijd voor te porren is.
Een échte groep 3er is ze ook! Lezen, schrijven, sommen maken alles is interessant en even leuk. Ze gaat met veel plezier naar school, en komt met een grote glimlach thuis. Wel moe maar dat hoort erbij (en zal nu ook wel komen door alle feestelijkheden). Moeheid uit zich bij haar vaak in het mopperen op haar zusje, die op zo'n moment alles verkeerd doet. Het resulteert vaak in ruzies, maar zoals het échte zussen betaamd zijn ze een paar tellen later alweer heel gezellig aan het spelen.
Ze is een meisje met een goed gevoel voor humor. We merken steeds vaker dat ze onze onderlinge grapjes ook begrijpt, ze ligt dan in een deuk en dat zorgt ervoor dat wij nog harder lachen omdat we niet hadden verwacht dat ze het begreep. Wat een heerlijke fase is dit! Een week geleden waren we ook gezellig aan het geinen met elkaar toen ze ineens al lachend onder de tafel ging liggen terwijl ze zei: "Ik lig onder de tafel van het lachen mam, u bent zó grappig" Dan kun je mij opvegen. Ze is zó'n gezellig grappig meiske. Ik geniet tot in mn tenen van haar en haar ontwikkeling.
Ze heeft structuur nodig en als ze dat krijgt dan is ze een prachtig kind, met veel lol in het leven, veel humor en plezier. En dat maakt ons als ouders weer ongelovelijk trots en blij.
Een parel in Gods hand, een bijzonder kado van onze Vader. En we mogen élke dag weer van haar genieten. En we bidden dat we dat nog heel erg lang mogen blijven doen!
En nu is het zeven jaar later. Wat is er veel gebeurd! Wat een ontwikkeling heeft ze doorgemaakt.
Ze is een meisje die even de kat uit de boom moet kijken. Heel vrolijk, bijna altijd. Tuurlijk kan ze ook boos zijn, en dat tot in haar tenen!!
Ze is geen knuffelmeisje maar zo af en toe komt ze toch even bij me zitten. Even mamma tanken noem ik dat. Dan kan ze soms zomaar verdrietig zijn, om niks, en dan heeft ze het gewoon even nodig om nog klein meisje te zijn. Lekker tegen mamma aan, het liefst gewoon even liggen als een "baby" heerlijke geniet-momentjes zijn dat! Helemaal omdat ze niet zo aanrakerig is. Laat haar maar gewoon een beetje haar gang gaan. Met haar knutsels, en haar fantasie. Die 2 dingen komen heel mooi samen bij haar. Je ziet haar dan ook regelmatig met schaar, lijm, papier enz. in de weer zijn. Enorme kunstwerken maakt ze. Dat is echt een stukje genen van pappa, en misschien vooral oma E. Samen met oma kan ze zich ook prima vermaken aan de tafel. Oma heeft zulke fijne ideeën waar het grote prinzusje altijd voor te porren is.
Een échte groep 3er is ze ook! Lezen, schrijven, sommen maken alles is interessant en even leuk. Ze gaat met veel plezier naar school, en komt met een grote glimlach thuis. Wel moe maar dat hoort erbij (en zal nu ook wel komen door alle feestelijkheden). Moeheid uit zich bij haar vaak in het mopperen op haar zusje, die op zo'n moment alles verkeerd doet. Het resulteert vaak in ruzies, maar zoals het échte zussen betaamd zijn ze een paar tellen later alweer heel gezellig aan het spelen.
Ze is een meisje met een goed gevoel voor humor. We merken steeds vaker dat ze onze onderlinge grapjes ook begrijpt, ze ligt dan in een deuk en dat zorgt ervoor dat wij nog harder lachen omdat we niet hadden verwacht dat ze het begreep. Wat een heerlijke fase is dit! Een week geleden waren we ook gezellig aan het geinen met elkaar toen ze ineens al lachend onder de tafel ging liggen terwijl ze zei: "Ik lig onder de tafel van het lachen mam, u bent zó grappig" Dan kun je mij opvegen. Ze is zó'n gezellig grappig meiske. Ik geniet tot in mn tenen van haar en haar ontwikkeling.
Ze heeft structuur nodig en als ze dat krijgt dan is ze een prachtig kind, met veel lol in het leven, veel humor en plezier. En dat maakt ons als ouders weer ongelovelijk trots en blij.
Een parel in Gods hand, een bijzonder kado van onze Vader. En we mogen élke dag weer van haar genieten. En we bidden dat we dat nog heel erg lang mogen blijven doen!
Gefeliciteerd lieve meid met je verjaardag! Pappa en mamma houden van je!
woensdag 7 november 2012
Dankdag 2012
Er is zo vreselijk veel ellende. Het is soms ongelovelijk zwaar in je leven.
Ook in de levens van anderen om je heen zie je zoveel verdriet en wat is dat verschrikkelijk.
Wat kun je je soms machteloos voelen in zulke situaties.
Soms is het zo moeilijk om te zien dat Hij altijd bij je is en voor je zorgt.
Vaak zie je pas achteraf dat Hij je gedragen heeft door die hele moeilijke zwarte periode heen.
Ondertussen zijn er ook ontzettend veel mooie dingen om voor te danken.
Om Hém voor te danken.
Zonder Hem zijn we nergens, zonder Hem zijn we verloren.
Laten we, ook al is ons leven zwart, Hem danken dat Hij er is en ons niet laat vallen.
Het is gemakkelijk gezegt, als je middenin een zwarte bladzijde van je leven zit.
De ervaring van die zwarte bladzijde is nog heel levendig aanwezig in mij.
Maar toch weet ik dat Hij mij door deze zwarte bladzijde heensleept.
En daarom heb ik reden genoeg om te danken.
Voor alles wat Hij geeft.
Elke dag weer te eten.
Elke dag een mooi en warm huis.
Elke dag weer gezond opstaan en mogen zorgen voor ons prachtige gezin.
Dankbaar voor familie.
Dankbaar voor vrienden en vriendinnen.
Dankbaar voor gezelligheid.
Dankbaar voor alles wat Hij geschapen heeft.
Want wat is Zijn Schepping toch prachtig!
dinsdag 30 oktober 2012
Tadaaa!
Een tijdje geleden plaatste ik op facebook dit plaatje:
Dat was ongeveer poppenformaat, maar nu is het af en zie hier het resultaat:
Mijn lieve mams kan lekker warm de winter door!
Naar het patroon van Sascha
Ik vind m erg leuk geworden en mams is er superblij mee! Wat willen we nog meer. Op naar het volgende project, er staat nog heel wat op het program er is zoveel leuks te m(h)aken dus ik kom zeker de winter wel door ;)
maandag 29 oktober 2012
Home sweet home #20
Het originele home sweet home blog was bedoeld om eens te laten zien hoe mooi je huis eigenlijk is. Gewoon eens even met andere ogen kijken naar je huis, je loopt zó vaak langs bepaalde plekjes dat je niet meer opmerkt hoe leuk het eigenlijk is...
Nou en daar is dit dan een zeer typisch voorbeeld van...
Nou wil het geval dat menig bezoeker deze nooit te zien krijgt. Alleen de mensen die bij ons boven komen zullen dit zien, hij hangt namelijk in ons trapgat.
Dat was zo'n heel groot leeg en kaal vlak en daar moest dus wat komen te hangen.
En toen (al heel wat jaartjes geleden) liepen we zomaar tegen deze aan.. Past precies bij onze huiskleuren (verschillende terratinten)
Laatst was ik boven aan het schoonmaken en ineens viel het me weer op, wat staat dat daar toch gaaf! En daar loop je dan zo vaak zonder te kijken langs.... Jammer eigenlijk he?
Nou en daar is dit dan een zeer typisch voorbeeld van...
Nou wil het geval dat menig bezoeker deze nooit te zien krijgt. Alleen de mensen die bij ons boven komen zullen dit zien, hij hangt namelijk in ons trapgat.
Dat was zo'n heel groot leeg en kaal vlak en daar moest dus wat komen te hangen.
En toen (al heel wat jaartjes geleden) liepen we zomaar tegen deze aan.. Past precies bij onze huiskleuren (verschillende terratinten)
Laatst was ik boven aan het schoonmaken en ineens viel het me weer op, wat staat dat daar toch gaaf! En daar loop je dan zo vaak zonder te kijken langs.... Jammer eigenlijk he?
Home sweet home is een initiatief van Barbara. Bij haar vind je ook de linkjes van
alle andere deelnemers!
vrijdag 26 oktober 2012
Ondertussen in huize E...
Zo al meer dan een maand geleden schreef ik mijn laatste log... Sorry...
Ondertussen is die hele fase (klikkerdieklik ) van het kleine prinzusje weer voorbij, en is het weer een stuk gezelliger geworden hier!
En verder was het gewoon lekker druk, veel gewerkt, bezig met allerlei regeldingen die totaal niet interessant zijn voor een blog. Gewoon niet veel nieuws en mijn hoofd zit vol met niet-blogwaardig materiaal. Het komt vast wel weer, ik zal eens kijken of ik mijn blog wat meer kan gaan vullen met m(h)aaksels van mij. Dan komt er toch af en toe iets te staan, is ook wel zo gezellig natuurlijk ;)
Vandaag een heel bijzonder filmpje, iets wat mij ongelovelijk trots maakt en ik deel het graag met jullie!
Wat een topper he?!
Fijn weekend allemaal!!
woensdag 19 september 2012
1 klein klaagblogje over 1 klein peutertje
Even ter inleiding:
>Wie wint... winnen is een rotwoord in deze, want het gaat niet om winnen of verliezen, dan weet u even dat ik dat heus wel weet ;)
>Ik moet het gewoon even kwijt... lang verhaal, leuk voor later, goed om nu even te spuien...Sorry voor mijn klaagzang, dapper als je het uitleest, maar voel je niet verplicht! ;)
Het dametje vond/vind het nodig om 's ochtends aan de ontbijttafel voornamelijk alleen maar te praten en iniminimuizenhapjes te eten. Dit had tot gevolg dat ze om kwart voor 8 met moeite het brood binnenhad (dat de stoere man om half 7 al voor haar had neergezet) én er waren al heel wat harde woorden gevallen en huilbuien voorbijgewaaid...
Dat ging niet meer... elke ochtend met mot beginnen is niet gezellig en nee ik bedoel er niet mee dat het altijd gezellig moet zijn 's ochtends, er zijn natuurlijk altijd ochtendhummetjes maar die moeten niet doorslaan zeg maar.
Goed, we bedachten een nieuwe regel. Zodra ik beneden kom (half uur nadat de stoere man met het kleine prinzusje naar beneden gaat) en ik zie dat haar brood nog lang niet op is zet ik de wekker op een kwartier. Dat kwartier heeft ze dan nog om dr brood op te eten. Als de wekker gaat en het broodje is nog niet op dan gaat ie in een zakje in de koelkast. Zodra we gaan koffiedrinken dan krijgt zij haar boterham weer voor zich, eerder dan dat die op is komen er geen koekjes of snoepjes op tafel, niet voor haar dan... voor mij en anderen die eventueel aanwezig zijn op dat moment wel! Simpel.
Het werkt prima... bijna te goed... Je zou denken dat ze zodra ze ziet dat ik een koekje bij de koffie pak ze wel erg baalt....niets is minder waar: ze zag me een koek eten maar nam uitgebreid de tijd haar broodje op te eten, ze zei verder niks.
Een uur(!) later zegt ze: "ik heb mn broodje al op" (let u vooral ook even op dat woordje "al" ugh) (bedenk hierbij ook een triomfantelijke en trotse blik... een prestatie van formaat vind ze het zelf...)
En daar kwam achteraan: "Ik wil nu wel een ontbijtkoek, want jij had er net ook eentje zag ik" (ja volzinnen ja... steeds vaker).......
Dan vraag ik me af... wie houd wie voor de gek... Werkt de nieuwe regel? Of heeft madam nog steeds de touwtjes in handen.... Mijn gevoel zegt nl dat laatste... maar aan de andere kant, het gebeurt nu wel zoals ik dat zeg... Misschien moet ik er wel aan wennen dat dit meisje gewoon stoicijns is en zich totaal niks van iemand wat aantrekt... ze houd zich aan de regels als het echt niet anders kan, als ze ook maar 1 kans krijgt gaat ze door het lint en krijst ze de boel bij elkaar dat ze het niet leuk vind....
Oh en denkt u dat de mot nu voorbij is 's ochtends? Nope! Not! Niente! Nein! Nee dus...
Ze zoekt wel andere punten om mot te krijgen...
Kleren aantrekken duurt eeuwen, ze gaat staan huilen als het niet lukt terwijl we, ik denk inmiddels al wel duizend keer, hebben gezegt dat ze dan gewoon moet vragen.... maar nee mevrouw zet een keel op en denkt dat haar bedienden dan gelijk naast haar staan en haar in de watten leggen... (ik ben van mening dat ze best al veel zelf kan met haar 3,5 jaar, en ik heb ook nog een ander dametje die ik moet helpen en aandacht moet geven).
Is dat probleem opgelost (lees: met moeite is madam aangekleed meestal door mij omdat zij het volgens eigen zeggen niet kan óf ik vind dat het te langzaam gaat, aangezien ze alles ziet en hoort en overal over meepraat maar ondertussen met een broek of shirt in handen staat te zonder daar iets nuttigs mee te doen... en werkelijk zo kan ze écht een tijdje staan) krijg je het punt in de ochtend van het haren kammen......... elke ochtend zie ik er weer tegenop... als ik vraag: "wil je even naar voren kijken?" begint het gegil al: "maaaaaaaaaar het doet zeeeeeeheeeeeeer!!!!!!!" en als ik dan probeer uit te leggen dat ik zachtjes zal doen en dat ze alleen maar even hoeft mee te werken want dan gaat het sneller, dan schreeuwt ze erdoorheen, ik krijg de kans niet mn zin af te maken.... wat zeg ik? Zodra ik een poging waag mn mond open te trekken begint ze al te schreeuwen.... Maar ook dat gaat voorbij en met hangen en wurgen zijn we dan aanbeland bij het tandenpoetsen. Dit mag ze 's ochtends zelf doen, maar ook daar vind ze wel weer iets om over te gillen.... welke kruk moet ik pakken ( "kijk es achter je daar staat ie" ) ik kan het niet zelf erop doen ("vraag eerst eens om hulp ipv gelijk te schreeuwen") ik moet spoelen, er is geen bekuhuhr ( Zei ik net niet iets over vragen voordat je gaat scheeuwen?)
Jongens wat een feestje als ze schoon, fris, fruitig en met n vol buikje in de auto zit... En dan is de dag nog maar net 1 uurtje oud......... hoe kom je je dagen door vraag je je dan af....
Het is maar goed dat ik zo ongelovelijk, ontzettend, vreselijk veel van dr houd en ze zo'n allerliefst lekker knuffelmeisje is want anders....
(Ja mensen, dit gaat voorbij ik weet t! Er loopt hier nog een dametje rond die dan misschien iets minder stoicijns was/is maar ook dit soort gedrag had en nu netjes eet, zichzelf zonder mopperen aankleed, dr haren kamt, tandenpoetst en vraagt om hulp als iets niet lukt.... het gaat goedkomen, ook met het kleine prinzusje! Weet ik zeker, nu alleen even deze fase doorkomen ;))
>Wie wint... winnen is een rotwoord in deze, want het gaat niet om winnen of verliezen, dan weet u even dat ik dat heus wel weet ;)
>Ik moet het gewoon even kwijt... lang verhaal, leuk voor later, goed om nu even te spuien...Sorry voor mijn klaagzang, dapper als je het uitleest, maar voel je niet verplicht! ;)
Het dametje vond/vind het nodig om 's ochtends aan de ontbijttafel voornamelijk alleen maar te praten en iniminimuizenhapjes te eten. Dit had tot gevolg dat ze om kwart voor 8 met moeite het brood binnenhad (dat de stoere man om half 7 al voor haar had neergezet) én er waren al heel wat harde woorden gevallen en huilbuien voorbijgewaaid...
Dat ging niet meer... elke ochtend met mot beginnen is niet gezellig en nee ik bedoel er niet mee dat het altijd gezellig moet zijn 's ochtends, er zijn natuurlijk altijd ochtendhummetjes maar die moeten niet doorslaan zeg maar.
Goed, we bedachten een nieuwe regel. Zodra ik beneden kom (half uur nadat de stoere man met het kleine prinzusje naar beneden gaat) en ik zie dat haar brood nog lang niet op is zet ik de wekker op een kwartier. Dat kwartier heeft ze dan nog om dr brood op te eten. Als de wekker gaat en het broodje is nog niet op dan gaat ie in een zakje in de koelkast. Zodra we gaan koffiedrinken dan krijgt zij haar boterham weer voor zich, eerder dan dat die op is komen er geen koekjes of snoepjes op tafel, niet voor haar dan... voor mij en anderen die eventueel aanwezig zijn op dat moment wel! Simpel.
Het werkt prima... bijna te goed... Je zou denken dat ze zodra ze ziet dat ik een koekje bij de koffie pak ze wel erg baalt....niets is minder waar: ze zag me een koek eten maar nam uitgebreid de tijd haar broodje op te eten, ze zei verder niks.
Een uur(!) later zegt ze: "ik heb mn broodje al op" (let u vooral ook even op dat woordje "al" ugh) (bedenk hierbij ook een triomfantelijke en trotse blik... een prestatie van formaat vind ze het zelf...)
En daar kwam achteraan: "Ik wil nu wel een ontbijtkoek, want jij had er net ook eentje zag ik" (ja volzinnen ja... steeds vaker).......
Dan vraag ik me af... wie houd wie voor de gek... Werkt de nieuwe regel? Of heeft madam nog steeds de touwtjes in handen.... Mijn gevoel zegt nl dat laatste... maar aan de andere kant, het gebeurt nu wel zoals ik dat zeg... Misschien moet ik er wel aan wennen dat dit meisje gewoon stoicijns is en zich totaal niks van iemand wat aantrekt... ze houd zich aan de regels als het echt niet anders kan, als ze ook maar 1 kans krijgt gaat ze door het lint en krijst ze de boel bij elkaar dat ze het niet leuk vind....
Oh en denkt u dat de mot nu voorbij is 's ochtends? Nope! Not! Niente! Nein! Nee dus...
Ze zoekt wel andere punten om mot te krijgen...
Kleren aantrekken duurt eeuwen, ze gaat staan huilen als het niet lukt terwijl we, ik denk inmiddels al wel duizend keer, hebben gezegt dat ze dan gewoon moet vragen.... maar nee mevrouw zet een keel op en denkt dat haar bedienden dan gelijk naast haar staan en haar in de watten leggen... (ik ben van mening dat ze best al veel zelf kan met haar 3,5 jaar, en ik heb ook nog een ander dametje die ik moet helpen en aandacht moet geven).
Is dat probleem opgelost (lees: met moeite is madam aangekleed meestal door mij omdat zij het volgens eigen zeggen niet kan óf ik vind dat het te langzaam gaat, aangezien ze alles ziet en hoort en overal over meepraat maar ondertussen met een broek of shirt in handen staat te zonder daar iets nuttigs mee te doen... en werkelijk zo kan ze écht een tijdje staan) krijg je het punt in de ochtend van het haren kammen......... elke ochtend zie ik er weer tegenop... als ik vraag: "wil je even naar voren kijken?" begint het gegil al: "maaaaaaaaaar het doet zeeeeeeheeeeeeer!!!!!!!" en als ik dan probeer uit te leggen dat ik zachtjes zal doen en dat ze alleen maar even hoeft mee te werken want dan gaat het sneller, dan schreeuwt ze erdoorheen, ik krijg de kans niet mn zin af te maken.... wat zeg ik? Zodra ik een poging waag mn mond open te trekken begint ze al te schreeuwen.... Maar ook dat gaat voorbij en met hangen en wurgen zijn we dan aanbeland bij het tandenpoetsen. Dit mag ze 's ochtends zelf doen, maar ook daar vind ze wel weer iets om over te gillen.... welke kruk moet ik pakken ( "kijk es achter je daar staat ie" ) ik kan het niet zelf erop doen ("vraag eerst eens om hulp ipv gelijk te schreeuwen") ik moet spoelen, er is geen bekuhuhr ( Zei ik net niet iets over vragen voordat je gaat scheeuwen?)
Jongens wat een feestje als ze schoon, fris, fruitig en met n vol buikje in de auto zit... En dan is de dag nog maar net 1 uurtje oud......... hoe kom je je dagen door vraag je je dan af....
Het is maar goed dat ik zo ongelovelijk, ontzettend, vreselijk veel van dr houd en ze zo'n allerliefst lekker knuffelmeisje is want anders....
(Ja mensen, dit gaat voorbij ik weet t! Er loopt hier nog een dametje rond die dan misschien iets minder stoicijns was/is maar ook dit soort gedrag had en nu netjes eet, zichzelf zonder mopperen aankleed, dr haren kamt, tandenpoetst en vraagt om hulp als iets niet lukt.... het gaat goedkomen, ook met het kleine prinzusje! Weet ik zeker, nu alleen even deze fase doorkomen ;))
Abonneren op:
Posts (Atom)