Wel of niet...

Heel stiekem even om t hoekje kijken....
Even aftasten...
Wat zal ik schrijven, na 4 maanden afwezigheid...

Ik wil wel schrijven maar vaak denk ik ook: waarom zou ik, vinden mensen het wel interessant?
Het leven gaat gewoon z'n gangetje... Ik maak veel mee maar vaak is het niet blogwaardig... Te privé óf niet interessant voor anderen.

Maar ik wil toch weer proberen, want het schrijven over onze meiden is toch wel heel leuk. Voor hen voor later ook vooral.... In hun baby/peutertijd heb ik zoveel geschreven en nu komt er een gat in de verhalen.... zonde natuurlijk, dus ga ik mijn best doen om weer te starten. Voornamelijk voor onze meiden. Ik weet niet of het gaat werken, het kan ook maar zo zijn dat ik ermee stop en dan doorga zonder het op internet te zetten, want alles zomaar op internet zetten is misschien niet goed nu ze ouder worden kan dat voor hen zelf later wel vervelend voelen.

Ik neem nog maar eens een bakje koffie en zal eens blijven nadenken of en hoe ik doorga met bloggen en misschien maar eens op zoek naar blogwaardig materiaal.

Love is in the air!

Het kleine prinzusje is ineens helemaal smoorverliefd. Hoe leuk is dat!
Het leukste is dat ze niet taalt naar jongens, die slaan namelijk tegen haar voorhoofd of zeggen "kleine baby" tegen haar, dus jongens zijn vervelend! Met 1 uitzondering!
Haar eigen liefste pappa.

Een paar weekjes is het nu al aan de gang. Haar klasgenootje T. wilde in de huishoek vadertje/moedertje spelen met haar, maar "daar had ik geen zin in. Ik heb 1 keer ja gedaan maar nu wil ik niet meer, hij vraagt éhlkuh keer weer! Ik zeg dan gewoon nee!"

Ik denk dat dat het begin was, maar dat zeg ik nu. Toen had ik er geen erg in, ik bedoel het kan toch dat je geen zin hebt om met iemand te spelen.
Maar nu staat ze elke dag op pappa te wachten, ze hoort zijn auto aankomen óf de sleutel in de deur en rent gelijk naar hem toe om zijn eerste knuffel in ontvangst te nemen. Het grote prinzusje en mij op de 2de en derde plaats achterlatend.... ;)
Vandaag vroeg ze om kwart voor 4 "waarom duurt het zo lang voor pappa thuiskomt?" (de stoere man komt altijd om 17u thuis ;) ze moest dus nog "eventjes" wachten )

Aan tafel gaat het gesprek wel eens over verliefd zijn, vooral nu er op school over verliefd zijn en trouwen gewerkt woord door het kleine prinzusje (want: haar juf gaat trouwen over 2 weken!!!!)
Het grote prinzusje is nog steeds in de veronderstelling dat ze gaat trouwen met haar vriendje waar ze in groep 1 vanaf het begin naast kwam te zitten. Dat hij uiteindelijk wel doorging naar groep 3 en zij niet (en ze elkaar dus bijna niet meer zagen), maakt niks uit, als je haar vraagt met wie ga je trouwen dan later? Dan is haar antwoord steevast J. (met erachteraan "als hij niet nog steeds met L. wil trouwen" hahaha ) Als het kleine prinzusje gevraagd word of er ook leuke jongens in de klas zitten waar ze misschien wel mee zou willen trouwen dan zegt ze "nee" Als we dan vragen met wie ze dan wel gaat trouwen dan is haar antwoord: "Met pappa!" met een kleine verlegen lachje naar de stoere man ;) Haar schattige blik die niemand kan weerstaan ;)
Vandaag vertelde ze: "Pappa is flieft op mamma, ik ben flieft op pappa en ik ga met hem trouwen"

En zo simpel is het dus! Er word helemaal niet moeilijk over gedaan dat hij "flieft" is op een ander, zij gaat toch lekker met hem trouwen.

Ik smelt elke keer weer, het is zo geweldig schattig die volle overtuiging!
Dit is iets nieuws voor ons, want de grote prinzus heeft het nooit zo heftig gehad. Ik heb het wel eens ergens gelezen dat deze fases er zijn, met meestal erbij verteld dat mamma dan gezien word als een soort "bedreiging" Gelukkig is dat hier dus totaal niet het geval, ze vind mij ook nog steeds erg lief én ik mag ook best met pappa knuffelen, dat vind ze geen probleem als het dan geen probleem is dat ze er gewoon bij komt staan knuffelen ;)  

Ik ben benieuwd hoe lang dit doorgaat, van mij mag dat nog heel erg lang!
En de stoere man? Die is mega trots en voelt zich vereerd (hij moet er namelijk ook nog láng niet aan denken dat ze er met een "vreemde" jongen vandoor gaat ;) )

Home sweet home #22

Als de lente buiten niet wil lukken dan halen we hem toch lekker binnen!?

Het patroon van de konijntjes vond ik hier (Bij mij hebben ze nog geen strikjes, weet ook nog niet of ze die gaan krijgen, ga ik nog even op zitten puzzelen hoe ik dat wil) 

De eitjes ben ik nog mee bezig. Voor nu liggen er nep eitjes tussen die ik waarschijnlijk bij A.ction of X.enos heb gevonden (1 of meerdere jaren geleden dus weet het niet precies meer ;) de nep narcisjes heb ik in ieder geval zeker weten bij X.enos gehaald. )

Home sweet home is een initiatief van Barbara. Bij haar vind je ook de linkjes van alle andere deelnemers!

Van wie zou ze dat hebben?

Het voelt als het vinden van een schat vind ik.

Ik kreeg dit gister van ons grote prinzusje.

Ze tekende zelf op de achterkant een envelop en adresseerde de brief ook heel netjes. 

Eenmaal opengevouwen zag ik de "schat"

Haar eerste echte zelfgeschreven en zelfbedachte verhaaltje. Het vergt even een beetje tijd om te ontcijferen, maar daar zal ik u even bij helpen. Eerst de brief zelf dan kan u als u het wilt even lekker zelf gaan puzzelen ;) 

Voor groter formaat klik op de foto

"Vertaling"
(verkeerd woord volgens mij, want veel vertaald heb ik niet, 't is meer ontcijferen):

Er was een zes die d

ie zes jaar was

en hij hat een

vrient

die is ook zes

jaar was

en hij heet één

het is de één

van elise

zij is geen

zes jaar maar zij

is seeven jaar

voor mama

Dubbel "die" omdat ze at zo leuk vond, maar waarom die laatste "die" dan uit elkaar gehaald is heeft ze niet gemeld maar juist dat maakt het charmant, net als die omgekeerde "j". Ik weet wel dat de juf daar anders over denkt maar het is zó lief! Ik hou van de beginnende schrijfstijl. Zo zouden we eigenlijk zouden moeten schrijven, gewoon schrijven wat je hoort maakt de Nederlandse taal een heel stuk simpeler ;)

Een k(sch)attig kadootje en meer

Een tijdje geleden maakte ik voor onze dames deze schattige katjes:

Ze heten: Amineko en zijn écht een hit in haakland... Het beestje komt eigenlijk tot leven zodra je m in elkaar zet. Hij heeft zijn eigen boek, waarin je verschillende gezichtsuitdrukkingen kunt vinden en een grotere uitvoering. De kleinere is dus gratis. Ik vond 't patroon bij haar, zij was zo vriendelijk om een nederlandse vertaling te maken van het al bestaande Engelse en Japanse patroon.
Mocht u zich echt afvragen wat er dan zo bijzonder is aan Amineko's zou ik zeggen: google het eens en u ziet het wel verschijnen. Het beestje "helpt" en onderneemt van alles... Bizar? ja dat wel maar oh zo grappig ;) (als ik het zo eens opschrijf besef ik dat het voor iemand die het niet kent echt heel erg bizar moet overkomen, alsof ik gek ben.... tja ben ik misschien ook wel een beetje hihi)

Oma vond het beestje zó leuk dat ze me vroeg of ik er 1 voor haar wilde maken. En aangezien ze vandaag 88 is geworden was dat natuurlijk een mooi kado! Hij nam een pakketje met allerlei lekkernijen en knutsels van de meiden mee:

Oma was er superblij mee en noemde hem Max (tja dat hoort zo, hij moet écht een naam krijgen.... )

 

 

Ik zal later nog eens wat meer laten zien van de avonturen van onze Amineko's ;)

Want nu wil ik nog iets anders moois laten zien:

 

Aangezien wij uit eten gingen (voor de verjaardag van oma) met alleen volwassenen (onze prinzusjes in een restaurant is geen optie! Daarbij is het huisje van oma te klein als er al een aantal volwassenen zitten, er is dan geen ruimte om te spelen voor kinderen) kwam mijn lieve mams oppassen op de prinzusjes.

De 3 dames hebben het erg gezellig gehad, de prinzusjes mochten kiezen wat ze wilden eten, oma kookte lekker, wandelde, speelde met ze in de speeltuin, las ze voor en heeft ze heerlijk verwend. Zo verwend zelfs dat de dames vertelden dat ze hadden afgesproken met oma dat wij nog maar eens weg moesten gaan... dan kon oma weer komen oppassen ;) Dus....

 

We hebben oma verwend met dit kunstwerkje:

De prinzusjes vingerverfden de wasknijpers, en plakten er glimmertjes op, ik plakte ze vast op een stukje stevig karton. Daarna zakjes thee en kersenbonbons erop en we maakten er een leuk doorzichtig folie omheen en maakten het af met een eigen geschreven briefje van het grote prinzusje.

 

Zonder dat we het hebben gezegt schrijft ze eerst de naam van haar kleine zus en dan pas haar eigen, vond ik opvallend mooi om te lezen! (ik zal het ooit wel eens genoemd hebben, want dat zal ze toch niet uit zichzelf doen lijkt me... maar dan onthoud ze dat toch schijnbaar wel voor altijd!)

 

En dit idee komt niet van mezelf maar van tante Elizabeth. Ze heeft veel simpele, goedkope, prachtige ideeën om je huis op te fleuren, zelf tassen te maken en ga zo nog maar door. Het idee komt van haar, de uitvoering is voor jezelf, maar het is écht niet moeilijk! Echt een aanrader om even op haar blog rond te neuzen!

Home sweet home #21

Een vervroegd HSH blogje (vind je toch niet erg Barbara??)

Het werd tijd voor een nieuwe kapstok voor de meiden. Er hing voorheen een houten exemplaar met clowntjes... Hij was prima maar hij ging kapot omdat de meiden steeds meer "zooi" hebben om op te hangen en dan is zo'n klein houten ding niet meer voldoende.

En dus hadden we bedacht dat er maar mooie stevige haken aan de muur moesten. Waar lekker veel aan kan hangen zonder dat de haak gelijk van de muur valt.

Maar het duurde maar.... ik denk dat we inmiddels al bijna een half jaar zonder kapstok deden en het begon me ineens zó vreselijk te irriteren. De meisjes gooiden bij thuiskomst de jassen en tassen altijd zo in de hoek en het lag altijd (half) voor de trap. Conclusie: struikelend de trap op.... Niet handig en nog gevaarlijk ook eigenlijk.

Ineens was ik het zat. We hadden oud en nieuw gevierd, en daarna hadden we nog heerlijk vakantie met z'n allen! Ik zag mn kans schoon. W googelden wat en een idee was geboren.

Het idee vormt zich in mij hoofd, en ik kan het op 1 of andere manier zo goed uitleggen aan de stoere man dat hij het exact zo op papier zet! Bijzondere samenwerking dus!

En toen was het een ritje stad, zoeken en zoeken en uiteindelijk kwamen we thuis met wat we wilden. De stoere man ging aan de slag en maakte precies wat we wilden.

Het resultaat is volgens onszelf écht geweldig! De meiden zijn blij, en wij zijn blij. Het is weer opgeruimd!

Klik op de foto's voor groter formaat

Home sweet home is een initiatief van Barbara. Bij haar vind je ook de linkjes van alle andere deelnemers!

2013

Klik op de foto voor groter (leesbaarder) formaat