Aan alle hondenbaasjes

Geachte Hondenbaasjes,

Ik ben de mamma van 2 hele lieve meisjes. Een kleutermeisje van 5 en een peutermeisje van 2. Net als u samen met uw hond houd ik ervan om lekker buiten te wandelen met mijn mooie dames... Vooral als het zonnetje lekker schijnt!

Nou wil het geval dat wij elkaar dan wel eens treffen. Ik ben zelf absoluut geen hondenhater maar heb gewoon niet zoveel met honden, iets wat u misschien niet begrijpt maar zulke mensen bestaan echt, geloof me. Ook weet ik dat er hondenbaasjes bestaan die niets met kinderen hebben, ik weet het maar er moet mij iets van het hart!

Ik snap dat u het leuk vind om uw hond kunstjes te laten doen en balletjes te gooien die hij moet ophalen, niets mis mee, maar beste meneer, mevrouw: daar zijn veldjes voor!

Als u een stel kindjes tegenkomt kunt u prima zeggen dat "hondje doet niks hoor" maar wat snapt een kindje van 2 daar nou helemaal van... En helemaal als u er even achteraan een bal gooit zodat de hond terug moet en onze kant daarna weer op komt rennen, ziet zo'n peuter écht niet dat hij een bal in zn bekkie heeft...

Hoe zou u het vinden als u fijn aan de wandel bent en er komt een olifant op u afgerent.. er word gezegt: Hij doet niks hoor, hij haalt alleen een balletje.... " Dat beest rent wel op u af! Dat is intimiderend toch? Ik stel me namelijk zo voor dat mijn kind van 84 cm hoog zich zo moet voelen als uw hond van ongeveer dezelfde grootte op haar af komt rennen... zij ziet niet dat hij een bal in zn bek heeft én snapt al helemaal niet dat hij haar voorbij loopt.... ze ziet een groot beest op haar af komen rennen... ze kent hem niet en snapt niet wat hij van plan is... wat zou u doen in zo'n geval?!

Zou het toch alstublieft mogelijk zijn om eens op te houden met de flauwekul van "Hondje doet niks hoor" Mijn kind heeft daar nl geen boodschap aan en is gewoon bang... en kan u aub uw hond even vasthouden of aanlijnen bij het voorbij lopen van een kind? Het zou fijn zijn als u als hondenbaas daar een beetje rekening mee wilt houden...

Ik dank u bij voorbaat!

Vriendelijke groet

Een  mamma

Ps. Oh en nu ik toch bezig ben.. zou u een zakje willen meenemen tijdens het uitlaten? Dan hoeven wij niet in onze eigen tuin in de poep van uw hond te gaan staan... dank u

En uiteraard geld deze brief alleen voor mensen die zich aangesproken voelen, want ik ken genoeg mensen die wél denken om de kindjes en de volwassenen die niet zo veel van honden houden

Laat de lente maar komen... ook buiten

Deze collage maakte ik in april 2009 en ik kwam 'm vanavond weer tegen... Zó mooi... ik kon het niet laten om 'm nog eens te plaatsen... Ik word blij van lente, ik ben een lentemens en ik kan niet wachten op de komende lente, ik heb de camera al startklaar voor nieuwe kiekjes...

Gewoon zoveel moois in onze eigen tuin... en alleen de narcissen hebben we er zelf bijgezet, de rest stond er al... en die lieveheersbeestjes komen zelf meegenieten van het prachtige lenteweer... da's toch prachtig... Ik kan er uren naar kijken en erover bloggen geloof ik...Wauw!

(klik op de foto voor groter formaat)

Lente en oorpijn in huis...

Alweer een narcis... omdat ik er blij van word!


Dinsdag haalde ik de lente in huis met een mandje narcissen, tot mijn verassing kwamen ze gelijk gister al uit en staan ze nu te pronken op de eettafel... Ik word er zo blij van! Ze zijn mijn favo!

Verder hebben we een vreemd weekje. Ons grote prinsesje kreeg zondag koorts en voelde zich flink ziek. Gelukig geen spugerij of diarree maar flinke koorts en oorpijn... Omdat we een tijdje terug al eens hebben laten kijken naar haar oortjes en ze toen een kuurtje heeft gehad wilde ik voor alle zekerheid toch nog eens laten kijken... Maandag kon ze gelijk al terecht en liet ons flink schrikken... Links was haar oortje al "geknapt" en zagen we scheurtjes en kleine wondjes. Rechts zagen we haar oortje op spanning staan alsof er een miniformaat zwembandje te ver was opgeblazen.. Onze bikkel, nooit hoorden we haar klagen of zeuren over pijn... af en toe eens een plopje maar goed aangezien we dat allemaal wel eens hebben na gapen oid hebben we daar niet teveel aandacht aan geschonken... De huisarts zelf was ook wel onder de indruk en heeft ons gelijk doorgestuurd naar een KNO-arts, en daar kunnen we a.s. donderdag al terecht! Afwachten nu dus!

De hele week bleef het dametje thuis, weinig eten, veel slapen, dromen over monsters en andere gedrochten maakten haar angstig en zeer verdrietig. Gister ging het wel weer aardig en hebben we besloten vandaag maar te proberen toch naar school te gaan aangezien haar juf ook jarig was. Alle kindjes mochten verkleed naar school en dat feest wilde onze prinses niet missen uiteraard. We spraken af dat ik haar tussen de middag zou ophalen want daar vroeg ze zelf al om. En dat was goed geschoten van ons dametje. Toen ik op school aankwam zag ik een bleek neusje tussen alle drukteschoppers zitten, toen ze me zag hield ze zich nog even in tot ze dicht genoeg bij me was en viel me huilend in de armen: "Ik wil graag naar huis!!" Ach arm meissie, het was toch écht nog te heftig, al die drukke feestvierende kindjes, terwijl je eigenlijk niet lekker bent en veel moet hoesten. Ook die oorpijn waar ze niet over moppert maar die toch aanwezig is maakt haar vermoeid. Het lijkt ook of ze moeite heeft met horen (en das heus niet gek als je dr oortjes van binnen zag) en dan in een klas luisteren naar de juf vraagt veel van je energie. Thuis ging het wel weer redelijk na een tijdje tv kijken. Thuis voelt ze zich wel aardig, ergens anders moet ze zich ergens toe zetten en dat is nog te vermoeiend. We spraken af met haar juf dat we haar morgen gewoon maar weer lekker thuis laten, dan een weekje vakantie erachteraan, heeft ze heel veel tijd om er weer helemaal bovenop te komen. En donderdag gaan we praten met "de grote dokter" naar haar eigen zeggen... Benieuwd wat die te zeggen heeft... volgens de huisarts zullen het zeer waarschijnlijk buisjes worden... We zullen zien, als ze er maar weer volledig bovenop komt...

Het grote prinsesje heeft werkelijk nooit wat, heeft met anderhalf jaar in het ziekenhuis gelegen met koortsstuipen maar verder was er nooit iets. Als ze al eens ziek was was ze het flink, maar na een week er weer bovenop.... nu dan toch ook met haar naar het ziekenhuis... niet ernstig, 't is een veelvoorkomend verschijnsel maar toch...
Ze houden ons lekker bezig, we doen het uiteraard met liefde, maar het is een beetje vermoeiend... En dat is geen geklaag maar gewoon een feit. En het kan daarom gebeuren dat ik blij ben 's avonds op de bank te hangen, zonder telkens op en neer te lopen naar boven vanwege koortsdromen en dat ik dan totaal geen zin meer heb in bloggen.. mocht u me missen, ik ben aan het bijkomen... (want dit is niet het enige wat speelt, het kleine prinsesje zit ook weer onder de krabplekken en ik moet een hartig woordje spreken met de allergoloog, omdat we niet tevreden zijn over zijn aanpak, ik moet alleen de moed vinden en duidelijk op papier zetten wat ik hem wil vertellen voor ik dat gesprek in durf gaan.... maar da's weer een heel ander verhaal, ben er mee bezig maar dat komt dus later nog es!)

Vergelijkingsfoto meiden 2 jaar

In afwachting van een nieuw logje van mijn hand (zoek inspiratie... thema's genoeg nu alleen mooie verhaaltjes van maken) een vergelijkingsfoto van de meiden... ong 2 jaar en 1 maand... Kleine prinsesje iets jonger maar okay.... ziet u vergelijkingen??

Lentekriebels in januari...

Narcis uit eigen tuin! Word ik zó blij van!

Hebt u ook zo zin in lente?? Ik begin zo zachtjes aan echte kriebels te krijgen. Zo zag ik gister bij schoonmamma op de tafel al hele fijne bolletjes in leuke potjes staan.... Kijk en daar zag ik mijn missie van deze week!!! Ik ga de lente in huis halen!

Deze week word nl al lastig genoeg doordat donderdag ons kleine prinsesje voor het eerst naar de peuterspeelzaal gaat! En ja, ik vind het geweldig, en ja zij is er al best wel aan toe (al zou ze volgens mij ook best nog een halfjaartje thuis kunnen volhouden), en ja het is goed voor haar en mij en ja we doen het onszelf aan.... We weten het allemaal, en dan tóch.... die stap... Het loslaten neemt weer een sprong...
Die sprongen voelde ik, bij het knippen van de navelstreng... na het stoppen met borstvoeden... en ja, nu gaat het dametje haar eigen leventje krijgen. 2 Ochtendjes waar ik niet bij hoor... snapt u me nog? Die stappen blijven komen, die stappen zullen steeds groter worden. Die stappen zijn goed en mooi, maar voor pappa's en mamma's tóch best even heftig!


Leuke dingen zijn dat je bij de volgende stap de leukste uitspraken krijgt... beetje wijsneuzerig ook... waar ik zelf niet echt heel blij mee ben maar bij volgende voorbeeld komt er zoiets moois achteraan ik kan het u gewoon niet onthouden:

Groot prinsesje in de auto tijdens een gesprek over dat het kleine prinsesje nu ook naar "school" zal gaan..:

"Dan is het wel lekker rustig thuis he mam?" wijsneuzerig taaltje....brrr

"Huhuh..." mijn bijna standaard uitspraak op wijsneuzerig taalgebruik

"dan kunt u lekker breien en boekjes lezen..."

Onze dame heeft een hele fijne doch uiterst ouderwetse manier van denken....:-p
Mams heeft nog nooit een breinaald aangeraakt in haar bijzijn  Hoe komt ze dr op.....

Kleuterlogica

Het grote prinsesje: "Jullie zijn vriendjes he?"

Paps en mams: "Nou... Wij zijn meer als vriendjes zelfs... wij zijn verliefd..."

......lange stilte.....

Het grote prinsesje: "Nou da's niet zo leuk, want dan gaan jullie trouwen en dan heb je een baby in je buik"

*********************************************************************************


(moet ik er nog even bij vermelden dat ik vanmiddag een gesprekje had met haar... Nadat ik vertelde wat haar opa mijn pappa dus mij vroeger toen ik zo klein was als zij wel eens vertelde... 1 of andere "standaard" uitspraak zeg maar die je in elk gezin wel hebt.
Ze vind het lastig dat ze er nog helemaal niet was toen ik een klein meisje was... Ze zegt steeds dat ze altijd al in mijn buik zat en dat ze is gaan groeien toen ik groot/ groter was... Toen ik haar vertelde dat ze er helemaal niet was en dat ze pas ging groeien in mn buik nadat ik trouwde met haar pappa kwam dus vanavond aan tafel bovenstaande uitspraak....) 

Woensdagmiddag...

Eendjes voeren... Klein prinsesje op afstand...

Mooi meisje!

3 Meiden kijken naar eendenhuisje op t water...

Vriendinnen (en achternichtjes)

En ja hoor waar pubergedrag...

En op woensdagmiddag ga je....

Spelen met je vriendinnetje, lekker wandelen in het zonnetje en eendjes voeren...

Groot prinsesje was een ware held, stond tussen de eenden (terwijl ze anders een held op sokken is, dit had mams niet verwacht, grote verassing dus!) en had een plezier!!!

Het kleine prinsesje was ook blij, deed driftig mee met broodjes scheuren en voor zich neergooien... groot prinsesje pakte ze dan rustig weer op om ze naar de eendjes toe te gooien... Goed team, die dames van ons!

We liepen nog een stukje verder en moesten natuurlijk ook even over lage muurtjes lopen... tja en als je grote zus en diens vriendinnetje dat doen, dan kun je als peuter niet achterblijven... Oh en het kon niet missen... Als peuter wil je gewoon zelf lopen, dus ga je enorm gillen als mamma je optilt als we even snel over moeten steken... én daarna ga je gewoon ff proberen wat mamma doet als je gewoon blijft staan/zitten waar je staat terwijl mamma en je zusje door willen lopen... Ondertussen schiet mamma een mooi kiekje van groot prinsesje en haar vriendinnetje en probeert het peutertje mee te krijgen... maar peutertje blijft boos zitten kijeken en mopperen... zie foto... En na die foto... keek mams even om, want daar staan 2 dametjes te wachten op ons, en ik wilde zien of die nog netjes daar stonden en niet op de grote weg vlakbij en toen ik me omdraaide lag het peutertje voorover... tand-door-de-lip... Tja... peutergedrag.. je moet er wat voor over hebben... Gelukkig had mams zakdoekjes mee om het bloed weg te vegen en knuffelden we de weg terug...

En ondanks het laatste was het een geweldige middag!  want net toen we thuiskwamen begon het te plensen... Heerlijk en gezellig met 3 dames (waarvan ik er 1tje weer aan haar eigen mams heb meegegeven...)