Kinderlijke verwerking

Met het grote prinzusje lees ik voor het slapengaan het verhaal van Noach en de ark. Ze is onder de indruk.... al die mensen die verdronken in dat vele water...Best een heftig verhaal ook als je er goed over na denkt en tot je door laat dringen.

Toen, zomaar uit het niets kwam de vraag:
 "Maar Jozef en Maria zijn ook al gestorven he?" (vraag me niet hoe ze van Noach bij Jozef en Maria komt, maar ik ben gestopt die kronkels te begrijpen, ik ga nu gewoon in die kronkels mee.. ;))
"Ja, dat klopt, die zijn nu al in de hemel net als opa"
"Hé?? Echt?"
"Ja dat denk ik wel, misschien praat opa nu wel met hen..."


D'r oogjes werden groot, de radertjes werden in werking gezet, je zág haar denken en het duurde even maar heel voorzichtig ging het landen. Er kwam een glimlach toen ze begreep dat dát dus ook misschien zou kunnen... en ze zei toen uit de grond van haar hart: "Oh... ik wil eigenlijk ook wel graag naar de hemel, dat lijkt me heel fijn"

Hard? Cru? Nee, juist zó mooi, zo'n kinderlijk verlangen... haast jaloersmakend...

Verwerking is iets moois, hoe gek dat ook klinkt misschien...

Ook al zegt onze dame niet veel, dit soort momenten zijn zó waardevol... voor haar (ik hoop ook dat ze zich dit later nog kan herinneren) maar ook voor mij... Zo mooi hoe zo'n koppie eruitziet als ze zoiets tot zich door laat dringen, zo mooi om naar te kijken en zo mooi om te onthouden. Ook voor mezelf is het een stukje verwerking, er met mijn kleine meid over praten op een simpele manier, maar je kan juist dan soms tot een besef komen of het zomaar even op een andere manier bekijken...

Kinderlijke eenvoud... Zouden we veel meer moeten gebruiken...