1 klein klaagblogje over 1 klein peutertje

Even ter inleiding:
>Wie wint... winnen is een rotwoord in deze, want het gaat niet om winnen of verliezen, dan weet u even dat ik dat heus wel weet ;)
>Ik moet het gewoon even kwijt... lang verhaal, leuk voor later, goed om nu even te spuien...Sorry voor mijn klaagzang, dapper als je het uitleest, maar voel je niet verplicht! ;)


Het dametje vond/vind het nodig om 's ochtends aan de ontbijttafel voornamelijk alleen maar te praten en iniminimuizenhapjes te eten. Dit had tot gevolg dat ze om kwart voor 8 met moeite het brood binnenhad (dat de stoere man om half 7 al voor haar had neergezet) én er waren al heel wat harde woorden gevallen en huilbuien voorbijgewaaid...
Dat ging niet meer... elke ochtend met mot beginnen is niet gezellig en nee ik bedoel er niet mee dat het altijd gezellig moet zijn 's ochtends, er zijn natuurlijk altijd ochtendhummetjes maar die moeten niet doorslaan zeg maar.
Goed, we bedachten een nieuwe regel. Zodra ik beneden kom (half uur nadat de stoere man met het kleine prinzusje naar beneden gaat) en ik zie dat haar brood nog lang niet op is zet ik de wekker op een kwartier. Dat kwartier heeft ze dan nog om dr brood op te eten. Als de wekker gaat en het broodje is nog niet op dan gaat ie in een zakje in de koelkast. Zodra we gaan koffiedrinken dan krijgt zij haar boterham weer voor zich, eerder dan dat die op is komen er geen koekjes of snoepjes op tafel, niet voor haar dan... voor mij en anderen die eventueel aanwezig zijn op dat moment wel! Simpel.

Het werkt prima... bijna te goed... Je zou denken dat ze zodra ze ziet dat ik een koekje bij de koffie pak ze wel erg baalt....niets is minder waar: ze zag me een koek eten maar nam uitgebreid de tijd haar broodje op te eten, ze zei verder niks.
Een uur(!) later zegt ze: "ik heb mn broodje al op" (let u vooral ook even op dat woordje "al" ugh) (bedenk hierbij ook een triomfantelijke en trotse blik... een prestatie van formaat vind ze het zelf...)
En daar kwam achteraan: "Ik wil nu wel een ontbijtkoek, want jij had er net ook eentje zag ik" (ja volzinnen ja... steeds vaker).......

Dan vraag ik me af... wie houd wie voor de gek... Werkt de nieuwe regel? Of heeft madam nog steeds de touwtjes in handen.... Mijn gevoel zegt nl dat laatste... maar aan de andere kant, het gebeurt nu wel zoals ik dat zeg... Misschien moet ik er wel aan wennen dat dit meisje gewoon stoicijns is en zich totaal niks van iemand wat aantrekt... ze houd zich aan de regels als het echt niet anders kan, als ze ook maar 1 kans krijgt gaat ze door het lint en krijst ze de boel bij elkaar dat ze het niet leuk vind....

Oh en denkt u dat de mot nu voorbij is 's ochtends? Nope! Not! Niente! Nein! Nee dus...
Ze zoekt wel andere punten om mot te krijgen...
Kleren aantrekken duurt eeuwen, ze gaat staan huilen als het niet lukt terwijl we, ik denk inmiddels al wel duizend keer, hebben gezegt dat ze dan gewoon moet vragen.... maar nee mevrouw zet een keel op en denkt dat haar bedienden dan gelijk naast haar staan en haar in de watten leggen... (ik ben van mening dat ze best al veel zelf kan met haar 3,5 jaar, en ik heb ook nog een ander dametje die ik moet helpen en aandacht moet geven).
Is dat probleem opgelost (lees: met moeite is madam aangekleed meestal door mij omdat zij het volgens eigen zeggen niet kan óf ik vind dat het te langzaam gaat, aangezien ze alles ziet en hoort en overal over meepraat maar ondertussen met een broek of shirt in handen staat te zonder daar iets nuttigs mee te doen... en werkelijk zo kan ze écht een tijdje staan) krijg je het punt in de ochtend van het haren kammen......... elke ochtend zie ik er weer tegenop... als ik vraag: "wil je even naar voren kijken?" begint het gegil al: "maaaaaaaaaar het doet zeeeeeeheeeeeeer!!!!!!!" en als ik dan probeer uit te leggen dat ik zachtjes zal doen en dat ze alleen maar even hoeft mee te werken want dan gaat het sneller, dan schreeuwt ze erdoorheen, ik krijg de kans niet mn zin af te maken.... wat zeg ik? Zodra ik een poging waag mn mond open te trekken begint ze al te schreeuwen.... Maar ook dat gaat voorbij en met hangen en wurgen zijn we dan aanbeland bij het tandenpoetsen. Dit mag ze 's ochtends zelf doen, maar ook daar vind ze wel weer iets om over te gillen.... welke kruk moet ik pakken ( "kijk es achter je daar staat ie" ) ik kan het niet zelf erop doen ("vraag eerst eens om hulp ipv gelijk te schreeuwen") ik moet spoelen, er is geen bekuhuhr ( Zei ik net niet iets over vragen voordat je gaat scheeuwen?)

Jongens wat een feestje als ze schoon, fris, fruitig en met n vol buikje in de auto zit... En dan is de dag nog maar net 1 uurtje oud......... hoe kom je je dagen door vraag je je dan af....
Het is maar goed dat ik zo ongelovelijk, ontzettend, vreselijk veel van dr houd en ze zo'n allerliefst lekker knuffelmeisje is want anders....

(Ja mensen, dit gaat voorbij ik weet t! Er loopt hier nog een dametje rond die dan misschien iets minder stoicijns was/is maar ook dit soort gedrag had en nu netjes eet, zichzelf zonder mopperen aankleed, dr haren kamt, tandenpoetst en vraagt om hulp als iets niet lukt.... het gaat goedkomen, ook met het kleine prinzusje! Weet ik zeker, nu alleen even deze fase doorkomen ;))

Home sweet home #19

Vorig jaar viel het een beetje in het water door dit verhaal en ook vandaag zal het geen groot feest worden want de stoere man moet gewoon werken.
We hebben een normaal dagje, de was hangt buiten de kindjes spelen in en om het huis. Niks anders dan een normale maandag, de laatste maandag van de zomervakantie!

Maar toch is het feest! 8 Jaar geleden trouwden we!!! En wat zijn we gelukkig!

En als ik dán denk aan home sweet home dan is dit toch het ultieme home gevoel...
Thuis, bij mn liefste man en meiden, het allerbeste plekje ter wereld! En of dat dan is in ons eigen huisje, of ergens op een ander plekje, al zou het een kartonnen doos zijn, als we maar met zn 4tjes bij elkaar zijn, voel ik me thuis!

 

 

Home sweet home is een initiatief van Barbara. Bij haar vind je ook de linkjes van alle andere deelnemers!

Vakantie

We zijn er wel hoor, maar vooral buiten. In ons privézwembad! "Overdekt" ook nog es ;)

Eigenlijk asociaal groot die tuin, maar oei wat een genot met
dit weer!

Wij hoeven niet zo nodig naar een buitenbad om te kunnen zwemmen. Onze tuin voelt als een camping en ons zwembad is groot genoeg om met zn 4tjes heerlijk in af te koelen. Wat willen we nog meer!

Volgende week moet/mag de stoere man weer aan het werk... jammer maar het hoort erbij. Aan alles komt een eind.
Maar we denken er nog even niet aan en gaan ontzettend genieten van de laatste vrije dagen!

Het leed dat zindelijk worden heet...

Het kleine prinzusje is inmiddels 3 en een half jaar... Dat halve jaar is in principe niet nodig om te vermelden maar als het gaat om zindelijk worden vind ik het toch het vernoemen waard.

Laat ik beginnen bij het begin.

Op het moment dat andere kindjes van haar leeftijd zo'n beetje begonnen met de training zijn wij ook begonnen.
Het begon eigenlijk veelbelovend. Ze deed al vrij snel haar eerste plasje op de WC (wij doen hier thuis niet aan potjes... niet uit principe maar onze meiden vinden dat gewoon niet wat... Grote prinzus vond het eng en gilde het uit als de pot in beeld kwam dus dat was gauw over uiteraard. Kleine prinzus heeft er nog wel eens een tijdje op gezeten maar er is nooit iets gekomen op t potje..). Wij blij, dat ging mooi, misschien hadden we dan geluk met onze 2de dame. Onze eerste vond het nl niet belangrijk en werd pas zindelijk toen ze ong. 3,5 was.

Tja hadden we dus mooi bedacht... in de praktijk zou blijken dat ze het juist nog bonter ging maken dan haar grote zus...
Ze kan héél goed naar de WC. Ze is totaal niet bang, poepjes en plasjes alles gaat prima in de WC maar dan moet ik haar om de 20 min er gewoon opzetten. Zelf aangeven is er bij madam niet bij. En dat niet omdat ze het niet voelt aankomen, maar omdat ze het gewoon grof gezegt vertikt aan te geven.
Het dametje verteld dat ze niet groot wil worden... en brengt dat in de pratijk door gewoon niet zindelijk te worden. (en eet ook niet, of iig erg weinig, om dezelfde reden....)

Ze weet precies wanneer er iets komt en gaat er dan even voor staan. Als wij dan vragen of ze moet plassen zegt ze "nee heb al geplast" Ze waagt het zelfs om haar grote boodschap te bewaren voor en schone luier..... Bewust!

En ik heb alles al geprobeerd. Stickers maakt geen indruk... vind ze prima en best leuk maar ach als ze ze niet krijgt maakt het niet uit en ze gaat er niet beter haar best voor doen. Op een warme zomerse dag rond laten lopen zonder luier? Tja, dan staat ze hier in de kamer te spelen en ineens hoor ik een flinke plas op de grond vallen. Zegt madam: "Mam, ik hebt plast, mag ik een schone onderbroek?" Gewoon totaal niet onder de indruk, toen ik haar naar buiten stuurde was ze wel kwaad, want ze kreeg geen schone onderbroek maar okay, ze liet het erbij en liep naar buiten en de hele boel droogde door het zonnetje....

Het meiske is dus nu 3,5 jaar en nog steeds niet zindelijk. En dat is niet alleen ongelovelijk frustrerend voor paps en mams (want een 3-jarige heeft écht geen leuke luiers meer hoor... geef mij dan maar babypoep....) maar het is ook behoorlijk slecht voor haar kontje... al dat gebroei dat kan gewoon niet goed zijn!

Ik heb me nu vastgeklampt aan mijn laatste strohalm.... mijn geld voor luiers is op en er ligt niks meer in huis.... Ja écht mensen... mijn luierpotje is gewoon leeg... (net als mijn trucjesdoos trouwens)
Ik ben al de hele week aan het vertellen dat de luiers die er nog in de kast liggen de laatste zijn, er komen geen nieuwe meer bij. Dus ze weet wat haar te wachten staat.

Vandaag is de dag aangebroken.... de laatste luier werd uit de kast gepakt... vanmiddag.... en ik kon me wel voor mn hoofd slaan.... hoe doen we dat nu vannacht! Ik ben er zenuwachtiger voor dan het meiske zelf want die reageert heel stoicijns "dan ga ik plassen en poepen oppuhcee*"
En dus nu ligt ze zonder luier in haar bedje... Met een extra handdoek eronder en 2 keer proberen te plassen voor het slapen gaan, beide keren met resultaat trouwens. Vanavond voor wij gaan slapen maken we haar wakker om te laten plassen en dan zien we morgen wel weer verder... ik ben erg benieuwd.... vind het best eng maar blijf écht bij mijn standpunt, want het moet nu gewoon een keer klaar zijn. Wij zijn zat van luiers!
Ze probeerde er nog wel even onderuit te komen vanavond...
"Maar dan gaat u gewoon naar de winkel."
"Nee want ik heb geen centjes meer voor luiers"
"Dan neemt je ze gewoon mee"
"Nee dat mag niet, ik moet wel betalen als ik luiers mee wil nemen"
"Maar in mijn pot kan wel".......

Ja de dame is niet op dr achterhoofdje gevallen... ze is zelfs bereid haar eigen geld in haar spaarpot eraan te spenderen.... haha dacht t ff niet vrouwtje!

Word vervolgd!


*oppuhcee moge duidelijk zijn dat dat betekend: Op de WC

PS ik schreef IN huis geen luiers meer he?! Dat dat even duidelijk is... in de auto hebben we een pak luierbroekjes verstopt, in uiterste noodgevallen kunnen we daar nog op terugvallen...

home sweet home #18

In de vakantiestand... Heerlijk relaxen en slapen in huis tussen het vele buitenspelen door!

Home sweet home is een initiatief van Barbara. Bij haar vind je ook de linkjes van alle andere deelnemers!

Het kleine prinzusje en haar visie op koeien.

Na het blote voetenpad (zal ik nog een blog over maken) zijn we doorgelopen, een stukje door het friese landschap. Onderweg kwamen we koeien tegen en daar kwam een verassend gezellig en prachtig gesprekje met het kleine prinzusje, die in mijn ogen behoorlijk wat afweet van koeien... meer dan andere kindjes tegenwoordig (zoals je wel vaak hoort)

Het kleine meisje loopt naast een weiland vol koeien, grijpt met beide handjes tussen haar benen en zegt:
"Daar hebben koeien wat, waar ze melk maken"
Ze vervolgt haar verhaal:
"En dan poepen ze uit hun staart"

Ik vertel ondertussen dat het een beetje anders ligt... dat poepjes niet echt uit de staart komen (maar ik vind het lang niet gek bedacht want zo lijkt het immers wel)
En terwijl we verder lopen zegt ze ook nog even tussen neus en lippen door:
"Koeien hebben geen armen he mam"

Ik vind 't briljant. Ik heb genoten van ons gesprekje. Ondertussen liepen pappa en grote prinzusje voor ons ook gezellig te keuvelen...


Het leven kan zo simpel en ondertussen zo prachtig zijn!

Zon, zee, strand & Vakantie!!!

Wat een heerlijk weertje vandaag! Dat vroeg om waterpret!

Nou waterpret hadden we vanmiddag! Wat hebben we genoten!
Het kleine prinzusje heeft het wat lastig en doet er lang over voor ze gewend is aan dat gekke bruine water, met "prikkels" (schelpjes) en gekke blaadjes en takjes (waterplanten), maar als ze dan eenmaal gewend is dan heeft ze zoveel schik! (precies haar mamma... die heeft ook moeite met waterwennen... maar als dat klaar is heb ik er ook plezier in!)
Het grote prinzusje is een heus waterratje! Ze is normaal een meisje die wat angstig is voor veel dingen. Andere mensen die tegen haar praten, ergens anders dan thuis of school naar de WC gaan en dat zijn maar een paar dingetjes waar ze wat ansgtig en verlegen voor is.... Totdat... Ze bij het water is. Dan gaat er een knop om en is madam nergens meer bang voor. Ze rent het water in, ook al is het koud, het deert haar niet, ze wil best nat worden, ze wil best koud zijn, het maakt allemaal niks uit! Ze vermaakt zich prima in het water, met niks, of een balletje of een waterluchtbed het maakt haar niet uit zo lang ze maar in het water mag zijn. Als ze dan eenmaal even tijd heeft vrijgemaakt voor een koekje en wat drinken dan roept ze ineens: Ik ga even plassen hoor mam! en weg is ze richting de toiletten... lachend komt ze weer terug en rent wat rondjes over het strandje en duikt dan het water weer in. Als het aan haar lag dan zaten we er nog. Niet te geloven hoe zo'n meiske veranderd als er water in de buurt is. En wat vreselijk gaaf om te zien hoe ze geniet. Tot in haar tenen!

Pappa natschieten! Leukste dat er is!

Grote prinzusje vermaatk zich prima met ons waterluchtbed

als je haar maar goed zit...

<3<3<3<3

zonnetje op t water, mooie meisjes in het water

speeltoestelletje, ook leuk!

Onze waterrat!